Vrijdag 27 januari, SEL Lima

Lieve allemaal,

Even een kort berichtje van mij vanuit het SEL, zendingshuis in Lima.

Momenteel druk bezig het programma dat we voor de kinderen in elkaar hadden gedraaid. Het loopt lekker en de kinderen hebben het, naar eigen zeggen, erg naar hun zin.

Afgelopen dinsdag kwamen we hier aan en maakten we kennis met de verschillende zendingsgezinnen uit Latijns-Amerika. Stuk voor stuk erg gezellig en aardig. Ook kennisgemaakt met de fam. Vaders die het werk van Jan en Jeannette in Noord-Perú zullen overnemen.

Eergisteren hebben we een geweldig grote arteseniamarkt bezocht en gisteren Jockey Plaza. Weer even lekker gewinkeld in warenhuizen als de Bijenkorf.

Bedankt voor al jullie comments en mails. Leuk!

Ja, Marcos moest inderdaad ver op reis. Uw vraag over hoe zijn gezin zich nu en de komende tijd moet redden, snap ik heel goed. Momenteel hoeft er geen schoolgeld betaald te worden, want men heeft hier vakantie tot eind maart. En gelukkig is Sergio, zijn zoon mans genoeg om het kleine akkertje te blijven bewerken. Daarnaast is hij van plan zo snel mogelijk iets van het geld dat hij verdient op te sturen. Of dat overkomt is natuurlijk een tweede...

Goed...ik laat het hierbij. Morgen nog een ochtendje VBW. Zondag een dienst en dan vanaf maandag nog een paar vakantiedagen, voordat we terugvliegen naar Tarapoto.

Liefs Hanneke

Maandag 23 januari

Het was wel weer even wennen zonder ons bezoek, maar we hebben direct de draad maar weer opgepakt.
We zijn nu alweer twee weken bezig geweest met lesgeven en gaan morgen op reis naar Lima. De GZB organiseert daar een conferentie voor alle zendingswerkers in Latijns-Amerika. Wij mogen hun kinderen een leuk kinderprogramma gaan aanbieden! Ik ben erg benieuwd naar hoe dat zal gaan lopen, maar heb er, samen met Anne Marij, in ieder geval zin in!

Vorige week zondag (15 jan.) hebben we al afscheid moeten nemen van Marcos, onze buurman en vriend, die we waarschijnlijk niet meer zullen zien... Hij is vertrokken om te gaan werken in een stadje aan de Amazone-rivier, vlakbij Iquitos. Hier, in de buurt van Rioja, kon hij echt geen werk meer vinden om voedsel, het schoolgeld en de –uniformen van zijn twee kinderen te kunnen betalen. Daarom heeft hij nu, voor een onbekende periode, zijn vrouw en kinderen achtergelaten. Hij heeft deze beslissing moeten nemen om nu 3 euro per dag (!) te kunnen verdienen...

Afgelopen zondag hadden we een kerkdienst die afweek van de andere. De dienst was thuis bij een gezin, van wie de moeder (24) door een tragisch ongeval tijdens het jagen, was omgekomen. De vrouw lag opgebaard in het midden van de kamer en daaromheen zaten dag en nacht mensen, totdat zij vanochtend begraven is. De 2 kleine kindertjes werden opgevangen door hun oma, omdat de vader in de gevangenis is gezet omdat men hem ´dood door schuld´ ten laste legt. Hij mocht niet eens bij de begrafenis zijn en heeft kans op een gevangenisstraf van 4 jaar. Echt heel triest!

Goed... dat was het weer voor nu. Tot volgende week woensdag waarschijnlijk niet vaak online, maar blijf gerust comments plaatsen. Heb ik weer wat te doen als ik terug ben... ;-)

Gr.Hanneke

Nog 2 extra fotootjes

Op het Titicacameer. Het drijvende rieteiland ´Isla de los Uros´.

In de Cañon del Colca

9 januari

Vandaag zijn we teruggevlogen naar Tarapoto. Op het vliegveld pakten we een taxi naar Cajamarca, een betrouwbaar taxibedrijf die ons vervolgens naar Rioja zou rijden. ‘k Was blij dat we de 2 ½ uur naar Rioja niet met de eerste taxi hoefden af te leggen, want het was een verschrikkelijke rammelbak vol gaten en deuken. Daarnaast was de taxichauffeur erg lang en reed hij met zijn hoofd buiten het raam. ;-) Marielle en Jan hadden zich deze vakantie vaak verbaasd over de gevaarlijke rijstijl van de Peruanen en verwacht dat ze minstens een aanrijding zouden meemaken tijdens een van onze ritjes. Dat was niet gebeurt, maar dat gebeurde wel toen zij veilig in het vliegtuig zaten. Binnen een uur kregen we twee aanrijdingen… ;-(
Tegen de avond stonden we weer in Rioja, waar veel mensen aan ons kwamen vragen waar we al die tijd geweest waren. We waren weer helemaal ‘in the picture’!

8 januari

Na een stevig ontbijt stonden we om 7 uur ’s ochtends we al op het vliegveld van Arequipa. Onze vlucht naar Lima vertrok precies op tijd en verliep voorspoedig; om half 10 stonden we al in Lima. We belden Doris dat we eraan kwamen en boekten nog stel even een vliegticket naar Tarapoto. Dit keer geen vijf tickets, maar twee. Marielle, Jan en Bram zouden vandaag namelijk weer terugvliegen richting Nederland. Bij Doris stonden de koffers al klaar en het overladen kon beginnen. Al mijn souvenirs konden precies bij Marielle in de koffer, dus hoefde ik die niet mee te sjouwen naar Rioja. Ideaal!
’s Middags zijn we nog even naar het strand geweest. Bij de playa van de Grote Oceaan aten we iets en vervolgens doken we de zee in. ’s Avonds bezochten we de Betel-gemeente en daarna was het nog even gezellig doen met Mar en Jan. Het was veel te snel 22.30 u, de tijd waarop de taxi voorreed om ons naar het vliegveld te brengen. Jan, Bram en Anne Marij aten nog iets bij de Mac en Mar en ik genoten van een heerlijke donut. Toen hebben we ons bezoek uitgezwaaid en bracht een taxi ons weer naar het huis van Doris waar we zouden overnachten.

Condor

Condor

7 januari Cruz del Cóndor

Na een ontbijtje met Coco en de Argentijnse en Braziliaanse meiden, vertrokken we tegen 6.00 u. met de combi naar de vallei van de Andes-condors. Men zegt dat deze vallei nog dieper is als de Grand Canyon, namelijk 3182 m.. Rond 8.00 u. zaten we op een stuk rots in het populairste gedeelte van de vallei, de ‘Cruz del Cóndor’ (Oversteek van de Condor) en tuurden de lucht af in de hoop condors waar te nemen. Dat lukte inderdaad. We hebben een aantal condors zien opkomen uit de vallei. Een prachtig gezicht die vogels met een spanwijdte van zo’n 3 m.
Op de terugweg naar Chivay kwamen we op het hoogste punt van de bergen ( 5000 m.) terecht in enorme sneeuw- en hagelbuien. Heel apart als je net daarvoor nog volop in de zon loopt. Na de lunch gingen we weer terug naar Arequipa, waar we tegen de avond aankwamen in ons hotel. ’s Avonds gingen we nog even gezellig wat drinken in een Nederlands-Peruaans eethuisje op de prachtig verlichte plaza van de stad.

6 januari Met Coco naar Chivay

Vandaag maakten we kennis met Coco, onze gids voor de komende twee dagen. Hij haalde ons en nog vier andere personen op bij het hotel en vervolgens begon onze tocht naar de Cañon del Colca. Schitterend…langs besneeuwde vulkanen, kuddes llama’s en alpaca’s…
Eenmaal in Chivay aangekomen trokken we in ons hostal en bezochten de arteseniamarkt, waar Marielle en Jan ‘prachtige’ zwemkleding kochten en die even later uitprobeerden in de warmwaterbronnen iets verderop. Terwijl Bram, Anne Marij en ik het op de kant niet bepaald warm hadden, zaten zij in heerlijk warm water. We besloten maar snel een warme kop chocolademelk te kopen om ook van iets warms te genieten.

5 januari 2006 Bustocht naar Arequipa

’s Middags vertrokken we met een bus naar Arequipa, de op een na grootste stad van Perú. Eerder hadden we nog wat inkopen gedaan, met name souvenirs en maakten we ons klaar voor de 5 uur durende busrit.
Ook deze tocht was prachtig. Tijdens de tocht werd er bingo gedaan in de bus, waarmee je een gratis terugtocht kon winnen. Anne Marij was de gelukkige…zij won een ticket waarmee ze binnen 30 dagen gratis terug kon reizen. Verder waren de passagiers erg onder de indruk van onze zangkunst, waardoor we bleven zingen.
Rond 21.00 u. kwamen we aan in de stad midden in de woestijn, omringd door een aantal vulkanen bedekt met sneeuw. Heel apart!

3 januari 2006 Bus naar Puno

Vanuit Cuzco namen we de bus naar Puno. Het was een schitterende tocht! We werden opgepikt door een vriend van Antonio, die ons naar hotel ‘Camiño Real’ bracht. Tegen de avond gingen we nog even een kantoor van vliegmaatschappij LAN om onze vlucht een dag te verzetten, zodat we de tour naar de Cañon del Colca toch konden doen. Na dat geregeld te hebben aten we in een gezellig restaurantje en liepen even later door de stromende regen terug naar het hotel. ’t Was behoorlijk koud, maar dat is ook wel logisch als je op een hoogte van bijna 4000 m. zit.

3 januari 2006

4 januari 2006

Om 7.00 u. stond er al een combi voor ons hotel op ons te wachten. Hij bracht ons naar de haven, waar we met ongeveer 25 andere toeristen met de boot de tocht over het Titicacameer (opp. 8000 m2)aanvingen. Het Titicacameer is het hoogstgelegen bevaarbare meer ter wereld, op de grens van Perú en Bolivia. Zo vroeg in de ochtend was het nog behoorlijk somber en koud, maar zoals ons al verteld was kwam rond 9.00 u. de zon op en genoten we de rest van de dag van een heerlijk zonnetje. Tijdens een tussenstop, op twee van de vele drijvende rieteilanden (Islas de los Uros), hoorden we hoe het de jaren door op deze eilanden is geweest. De drijvende eilanden van riet zijn genoemd naar de indianen die erop wonen. Volgens overleveringen hadden de Uro-indianen zwart bloed dat hen in staat stelde de ijskoude nachten op het water te overleven en dat hen beschermde tegen verdrinking. De indianen die tegenwoordig op de eilanden leven, zijn afstammelingen van de Uro-, Aymara- en Inca-indianen. Men leeft er van vis, vogels en waterplanten. Totora-riet is het belangrijkste element in hun leven. Dat gebruiken ze voor het bouwen van huizen, scholen en voor het onderhoud van de eilanden. De bodems van de rieteilanden verrotten namelijk op den duur in het water en worden daarom van bovenaf steeds van nieuwe lagen voorzien. De zachte wortels van het riet worden gegeten en ook wij mochten ervan proeven.
Na een klein tochtje in een rieten boot, zaten we ruim 2 uur op de (motor)boot naar het eiland Taquile. Een geweldig mooi eiland met een heel traditionele cultuur. Op dit voormalige gevangeniseiland wonen vakbekwame wevers, waarbij allerlei kleurige kledingstukken en artikelen van alpaca- wol (alpaca is een kleine lama)te koop waren. De patronen en ontwerpen ervan geven de maatschappelijke positie of de burgerlijke status van de drager aan. Zo breiden de mannen hun eigen muts; een hele bewerkte rode muts gaf aan dat ze getrouwd waren en een rood-bewerkte muts met een witte punt betekende dat hij nog niet getrouwd was.
Het was een schitterend en rustig eiland vanwaar we zelfs de bergen van Bolivia konden zien. Het avondeten genoten we weer rond de grill, in hetzelfde restaurantje als gisteren. Jan vermaakte zich met de kerstverlichting die nog ophing en Marielle vroeg op een wel heel speciale manier om de rekening: ‘de bonita por favor!’ Nadere toelichting willen zij vast wel geven… ;-) We hadden in ieder geval lol en avond van de bediening kon ook niet meer stuk.

Machu Picchu

2 januari, Machu Picchu

Machu Picchu
’t Was vandaag weer vroeg dag… om 4.15 u. ging de wekker en sprongen we uit bed. Vandaag zouden we naar de Machu Picchu gaan. De Inca-schuilplaats in de bergen, die tot 1911 was afgesloten van de buitenwereld.
Rond 5.00 u. zaten we aan het ontbijt; aten snel want om 5.30 u. zouden we opgehaald worden door Antonio. Helaas… om 5.30 u. geen Antonio…en om 6.00 u. was hij ook nog nergens te bekennen. We begonnen al zenuwachtig te worden, want van een medewerkster van het reisbureau hadden we gehoord dat laatste trein naar de Machu Picchu om kwart over 6 ging. We zagen in onze gedachten de tour al aan onze neus voorbij gaan. Tegen half 7 stapte ‘Listen’ (Antonio’s stopwoord) eindelijk binnen. ‘Listen…listen...no problem…don’t worry about the money!’ Hij bracht ons naar de bus, die na ruim twee uur rijden op het treinstation van Ollantaytambo afzette. Daar stapten we in de trein (Inca-trail) naar Agua Calientes, het dorpje vlak voor Machu Picchu. Vanuit dit dorp reden we nog zo’n twintig minuten met de bus naar boven. De rondleiding bij de Machu Picchu begon met een enorme klimtocht en leidde ons naar een spaans- en engels sprekende gids. Hij vertelde ons veel over deze geweldige plek. Helaas was het erg mistig en hebben we niet alles even goed kunnen zien. Af en toe trok het even weg en konden we toch nog wat aardige foto’s schieten. Rond 15.15 u. deelde de gids bonnen uit waarmee we konden gaan lunchen in het restaurant in Agua Calientes. Helaas… voor ons was er geen bon bij… terwijl we Antonio er toch voor betaald hadden. De gids was zo vriendelijk Antonio even te bellen en afgesproken werd dat wij gewoon konden gaan eten en dat wij ’s avonds terugbetaald zouden worden door ‘Listen’ himself.
Om precies 16.20 u. vertrok de trein weer in de richting van Ollantaytambo. We aten snel onze lunch en doken nog even de arteseniamarkt (vol souvenirs) in. Marielle en ik zagen twee heel leuke schaakborden van de Inca’s en Spanjaarden en begonnen driftig te onderhandelen met de vrouw achter de kraam. Hierdoor misten we bijna de trein…;-( We hebben nog nooit zo hard gerend, hè sis!?!
De rit met de trein terug naar Ollantaytambo was prachtig. Daar aangekomen stapten we in de bus terug naar Cuzco. Het was al donker en daardoor zagen we jammergenoeg niets van de omgeving. Na ongeveer een uur begon de bus heel gek te doen en zakten we langzaam achteruit de berg af. Doordat het zo donker was, wist niemand waar we waren en wat er precies aan de hand was. ’n Beetje angstig was het wel, maar gelukkig werd al snel duidelijk dat het er iets kapot was aan de versnellingsbak van de bus. Dat werd dus wachten op een andere bus die ons zou komen ophalen…’t kon wel ruim een uur duren voordat die er was… En ’t was zo koud!!! We hadden het geluk dat Jan even een luchtje ging scheppen en kon regelen dat wij drieën met een voorbijgaande bus mee konden rijden. Rond 22.00 u. kwamen bij ons hotel waar we onder een warme douche stapten om te ontdooien en vervolgens lekker het bed indoken. We hadden echt geluk gehad, want later hoorden we dat de rest van de groep pas rond middernacht was opgepikt.

1 januari 2006

Na onze geweldige jaarwisseling op de plaza van Cuzco, hebben we ook op onze hotelkamer nog even gezellig gedaan. We hoefden er ’s ochtends niet vroeg uit, want we hadden een rustig dagje gepland. We sliepen dus wat langer deze nacht en ontbeten wat later als we tot nu toe gewend waren. Tijdens het ontbijt belden Marielle, Jan en ik even naar onze opa en oma’s om ook hen een goed nieuwjaar toe te wensen. Toen we even later weer op onze hotelkamer zaten, lazen we een bijbelgedeelte en zongen wat liederen. Verder hebben we de rest van de dag genoten van de prachtige stad en haar inwoners.

31 december, oudjaarsdag

Geen oliebollen, maar Inca-ruïnes vandaag. Om half 9 werden we opgehaald door een leuke en vriendelijk gids die ons rondreed door de Heilige Vallei. De vestingen die we achtereenvolgens bezochten:
Sacsayhuamán: oud militair complex (1536) dat is opgetrokken uit massieve stenen, waarvan enkelen wel 17000 kg wegen. Vanuit dit fort hebben ruim 5000 Incasoldaten tien maanden lang Cuzco belegerd.
Quenko: een Incaheiligdom met een rond amfitheater, een onderaards vertrek en uitgehakte waterkanalen. Een ceremonieel centrum gewijd aan Pacha Mama (Moeder Aarde).
Puca Pucara: vanuit deze kleinere vesting werd de weg en de Heilige Vallei van de Inca’s bewaakt.
Daar tegenover lag ‘Tambo Machay’: de heilige badplaats van de Incavorsten en hun koninginnen.
Chinchero: ‘Stad van de Regenboog’, waar oude tradities in ere gehouden zijn en de mensen in eeuwenoude huizen wonen en traditionele kleding dragen.
Pisac: Deze stad ligt rond de 3000 m. en daarom moesten we soms echt even naar adem happen toen we de terrassen en steile hellingen beklommen. Ook kende deze stad een leuke markt vol artesenia (souvenirs).
Urubamba: een dorp met een sterk indiaans karakter. In dit dorp was weinig Spaans terug te vinden en vonden we typische Inca-afbeeldingen van poema’s, slangen en bomen.
Ollantaytambo: Dit fort had een heilige en militaire betekenis. Hier vonden we 7 roze monolieten van graniet die vanuit de rivier moeten zijn aangevoerd, omdat dit gesteente nergens in het dal voorkwam. Verder zagen we pleinen met heilige nissen, rituele doucheruimten en een plek met stenen waaraan de handen van gevangenen werden vastgebonden.

Een typisch straatje in Ollantaytambo

Dit laatste dorp lag zo hoog dat om 10 minuten voor middernacht (Nederlandse tijd) het bereik van onze telefoons wegviel. Helaas! We waren juist van plan om even een heel gelukkig nieuwjaar toe te wensen, maar ja… het was niet anders. Toen we aan het eind van de middag weer in de buurt van Cuzco kwamen probeerden we het nogmaals en kregen we uiteindelijk onze familieleden en vrienden aan de lijn. Leuk! Oudjaarsavond in Cuzco…een lekker restaurant opgezocht en vervolgens met een grote fles champagne en Heineken de plaza op. Het was er al een drukte van jewelste. Overal op straat werden flessen drank en vuurpijlen (lees bommen) verkocht. Ook de gele 2006-brilletjes en slingers ontbraken niet (zie eerder geplaatste foto). Samen met honderden mensen luidden we het nieuwe jaar in. Erg gezellig en heel leuk om te vieren op de prachtige plaza van Cuzco! Hoewel…Marielle en ik keken elkaar wel eens angstig aan… hoe men met vuurwerk omging was echt niet normaal! Maar goed…dat heb ik al eerder geschreven, geloof ik.

De tradiotioneel geklede inwoners van Cuzco

De terugreis, op de pont,van Lago Lindo naar Tarapoto.

Samen met Jan en Marielle heb ik nog even paardgereden inTarapoto. Mar op Simba, ik op een paard genaamd Gringa (dat direct begon te bokken...!) en Jan op ´Zacharias´. Toch Jan?!;-)

Rioja-Tarapoto-Lima-Cuzco (27 dec.´05 - 30 dec.´05)

Dinsdag 27 december 2005 namen we afscheid van de familie Biersteker. De week voor kerst en de kerstdagen zelf hebben we in Rioja, en dus samen met hen, doorgebracht. Het was enorm gezellig en daarom vonden Marielle, Jan en Bram het erg jammer dat ze Rioja nu alweer moesten verlaten. Niet alleen zij vonden het jammer, maar ook de jongens vonden het niet leuk. Met wie moesten ze nu stoeien zodra ze wakker werden? Theo, de taxichauffeur die ons regelmatig rijdt, bracht ons naar Tarapoto. Ons bezoek keek hun ogen uit tijdens de 2 ½ durende autorit. Op de heenweg was het donker geweest, waardoor zij nog niets van de prachtige omgeving hadden gezien. In Tarapoto verbleven we Puerto Palmeras; het resort waar Anne Marij en ik enkele keren eerder vakantie hebben gehouden. Anne Marij en ik gingen even met de motokar naar de stad om inkopen te doen en de rest dook direct het zwembad in. Zodra wij terug waren doken ook wij het water in en genoten de rest van de middag van het schitterende weer, gekoelde kokosnoten en een koud drankje. ’s Avonds namen we twee motokarros naar café d’Mundo voor een paar heerlijke pizza’s en lasagne. De nasmaak was eigenlijk wel het beste, omdat we een man met lepra, die op straat zat te bedelen, blij konden maken met de restjes! Hier in Perú is het heel normaal om de restjes in een zakje mee naar huis te nemen. Je vraagt gewoon om een bolsita (tasje) en men pakt het overige eten netjes voor je in.

Voor de volgende dag (woensdag 28 december) hadden we een tour door de jungle afgesproken. ’s Ochtends vroeg vertrokken we met de landrover van het hotel in de richting van Lago Lindo. We genoten van het heerlijke weer en de mooie rit naar de balsa (pont) en het dorpje Sauce, de boottocht over Laguna Azul en de wandeltocht naar Lago Lindo (het mooie meer). Daar pakten Marielle en ik een kajak en Jan ging er vandoor in een kano. Na (veel) filmen, fotograferen en zwemmen werd de lunch opgediend: yukita’s (soort wortel), cecina (spek), chorizo (worstjes), plata (gebakken banaan) en kip. Rond 19.30 u. waren we weer terug in Puerto Palmeras. We doken nog even het zwembad in en genoten van onze laatste avond aldaar. Marielle en ik doken in ons boek, maar dat was helaas maar van korte duur: de stroom viel uit… Bij het licht van de noodstroomvoorziening dronken we nog iets en doken daarna ons bed in.

29 december was alweer de dag om te vertrekken. Na een heerlijk ontbijt doken Marielle en Jan nog even het zwembad in en ook zij maakten zich daarna klaar voor vertrek. Een combi van het hotel bracht ons naar het vliegveld…hoewel dat niet helemaal vlekkeloos verliep. Onderweg kregen we een lekke band en moesten we even wachten totdat die verwisseld was. Uiteindelijk kwamen we aan op het vliegveld en vlogen we door naar Lima. Daar propten we weer alle bagage in een combi en reden naar Doris’ huis. Het was leuk Doris weer even te zien en tegelijkertijd waren we blij dat we de meeste koffers veilig bij haar achter konden laten, zodat we het niet mee hoefden te zeulen op reis. Een heel speciale taxichauffeur, genaamd Tictac (vanwege het vreemde, beangstigende schokken van zijn hoofd) reed ons naar hotel España waar we al vroeg in bed doken, want we moesten er al weer vroeg uit de volgende ochtend.

(30 dec.) Om 4.00 u. moesten we op het vliegveld stad om vervolgens naar Cuzco te vliegen. Na een uur vertraging, vanwege slecht weer in Cuzco, stegen we op en kwamen rond 8.00 u. aan in Cuzco. Ook daar een overvloed aan taxichauffeurs die om werk verlegen zaten. Jan wist niet zo goed wie hij moest kiezen, dus deed even ‘Iene-miene-mutte’ en kwam toen uit bij Antonio. Er kwam direct een brede glimlach op het gezicht van deze man en hij bood direct aan van alles te regelen. Hij reed ons naar hotel Monarca; we bespraken twee tours, brandden onze foto’s, deden wat andere boodschappen en aten in een Irish Pub.

Zoals ik al schreef in een comment lukt het me nu nog niet om al onze belevenissen van onze reis op m´n weblog te plaatsen. ´t Komt echt goed... even geduld! Wel alvast een fotootje... gemaakt op onze jungletour naar het meer ´Lago Lindo´. Hier hebben we heerlijk gekanoëd, gezwommen en hebben we prachtige vogels gezien.

2/3 januari Cuzco (Machu Picch) - Puno

Weer even een snel een berichtje van ons.

We hebben het nog steeds ontzettend naar onze zin en vermaken ons prima. Op het moment hebben we te weinig tijd om alles wat we zien en mee maken te vertellen, dus dat houden jullie nog even tegoed.
Gisteren, 2 januari, hebben we de Machu Picchu bezocht. Heel bijzonder en mooi om te zien. Met de Incatrail reden we naar het dorpje Aqua Calientes en stapten daar in de bus richting de Machu Picchu. Helaas was het vrij regenachtig, maar toch hebben we ervan genoten.
Vanochtend zijn we om 8 uur opgehaald door Antonio, een taxichauffeur die in Cuzco veel voor ons heeft gereden en geregeld. We vroegen ons af of het slim was om bepaalde trips door hem te laten regelen omdat hij ontzettend vaag was en alleen maar zei: ´Listen, listen... money is not the problem! Listen, listen... I´m very honest!´ De tour van zaterdag was prima geregeld: prima taxi, privechauffeur/gids, een heerlijke lunch, etc... ´Mooi zo, dan zal het maandag ook wel weer prima in elkaar steken!´dachten we. Helaas bleek bij deze tocht niet alles ´included´ te zijn, zoals onze vriend ´Listen´ had gezegd. Lunch bleek niet voor ons weggelegd te zijn en samen met Marielle en Jan stonden we op de terugreis stil boven op een berg. De bus had het begeven en we moesten wachten tot een andere bus ons zou willen meenemen. Marielle en ik kwamen 2 uur later als ijspegels aan in het hotel en doken snel onder de warme douche. Maar goed... alles is op z´n pootjes terecht gekomen en we zijn vandaag dus vrolijk verder gereisd naar Puno.
De bustocht duurde ruim 6 uur. We hadden een heerlijke bus en genoten van de prachtige rit dwars door deen heel divers landschap. Een soort woestijnachtig gebied, hoge bergen, sneeuwtoppen, meren, riviertjes... je staat versteld van de verschillende klimaten hier! Leuke huisjes van klei en strodaken, lama´s, mensen in tradionele kleding... SUPER!
We verblijven momenteel in een erg leuk en mooi hotel. Tja..die meneer Antonio (alias ´Listen-listen´) was vaag, maar heeft toch ook wel z´n goede kanten laten zien. Toen we aankwamen bij het busstation van Puno stond zijn vriend ons al op te wachten en had een mooi hotel voor ons in gedachten. Inderdaad een prima plekje voor weinig geld. Morgen brengt hij ons naar de haven en gaan we varen over het Titicacameer. We wilden erg graag nog even aan wal gaan in Bolivia, maar waarschijnlijk gaat dat niet lukken. Helaas... een heel geregel met paspoorten enzo...
Nou... dat was het voor nu... Later weer meer!

By the way... k heb idd even snel de website van de kerstconferentie bezocht... leuk! Hoewel ik er natuurlijk niet echt helemaal een beeld van heb, omdat ik er nooit geweest ben... maar ja...
Jan en Marielle hebben de film die jullie voor me gemaakt hebben laten zien ja, echt super! Ik heb er echt lol om gehad en kan me goed voorstellen dat ook jullie dat hadden toen jullie hem in elkaar zetten. Geweldig! Heel erg bedankt!!!! Jij ook Mr. Prof. Dr. Ds. D.G. Boswijk. Ik zal binnenkort eens contact opnemen met Jaap Jongbloed ofzo. Misschien dat je hem kan opvolgen te zijner tijd... ;-)

De groeten, ook namens de rest,
Hanneke

Feliz año nuevo!

Allereerst willen we jullie allemaal de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar toewensen! We hopen dat jullie een gezellige jaarwisseling gehad hebben.

Wij hebben Oud & Nieuw gevierd in de oude Inca-hoofdstad Cuzco. Eerst zijn we wezen uiteten in een gezellig restaurantje en vervolgens hebben we, met de inwoners van deze stad en vele andere touristen, op de plaza gewacht tot het 00.00 u. werd. Erg gezellig, maar al die gekke Peruanen draaien helemaal door. De hele avond werden er al, voor ons gevoel dan, duizend bommen en granaten afgestoken. Hoe meer van die rotbommen er midden in de mensenmenigte werden gegooid, hoe beter. Op een gegeven moment verscheen er een houten koe op wielen, voortgetrokken door een paar mannen. De hele menigte ging er achteraan, het vuurwerk omzeilend. Het beest ging een paar keer de plaza rond en werd vervolgens, traditiegetrouw, in brand gestoken. Iedereen liep met gele brilletjes, gele slingers en strooide gele confetti (geel is de kleur van Peru).

Het was een hele belevenis en erg leuk om het hier te vieren!