Lieve allemaal,
´k Ben blij dat ik jullie met dit bericht weer even kan laten weten dat het hier allemaal prima gaat na de best wel zware aardbeving van afgelopen zondagavond.Eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven…t was zo apart! Maar goed…laat ik met het begin beginnen: het weekend in de bergen!

We verbleven in Gombia, een klein dorpje in Noord-Perù op 3000 m hoogte. Het klimaat was er hel anders dan in Rioja, ondanks het feit dat het maar 3 uurtjes rijden was. Overdag was het heerlijk zoning weer, maar ´s avonds en ´s nachts koelde het behoorlijk af. Ik was blij dat ik een extra deken mee had genomen! Het was er echt ontzettend mooi! Zaterdagmiddag hebben we de oude kaasfabriek van het dorp bezocht en mochten we proeven van allerlei queso Holandes. Echt grappig…Hollandse kaas made in Perù! Daarna zijn we verder de bergen in getrokken en kwamen we de mooiste watervallen tegen. Geweldig! Eenmaal terug in het hotel heb ik genoten (!) van een koude douche, want ik zat onder een dikke laag stof van de reis. Er werd ons al snel een groot bord met gebakken forel voorgeschoteld. De meesten van jullie weten dat ik absoluut geen vis lust, maar ja….uit beleefdheid toch maar opgegeten! Een extra knauw en de gedachte aan m´n vader die er ontzettend van zou genieten gaven me de moed om eraan te beginnen! ;-) Ach… t was eigenlijk nog best te eten…net zoals de cavia die ik vorige week voorgeschoteld kreeg. Na een paar happen ga je zo´n gebakken caviahuid wel erg lekker vinden!
Zondag gingen we om 9.00 u. richting de kerk…de kerk aan de rivier. Met ongeveer 40 gemeenteleden begonnen we aan de 3 km lange afdaling. Steile hellingen af…over hekken en prikkeldraad… tussen grazende stieren door….en dat met de gitaar in de hand. Die oude mannetjes en vrouwtjes van in de 90 liepen net zo vrolijk en vlug mee…echt grappig! Toen we eenmaal bij de rivier waren aangekomen zochten we allemaal een grote steen op en begon de dienst. Echt een heel bijzondere ervaring! Zittend op een steen… heerlijk in de zon… m´n benen in het water…. luisterend naar de preek van Jan en het gezang van de mensen. Dat beleef je niet vaak! Aan het einde van de dienst werden er twee oude mannetjes en drie jonge kinderen gedoopt in de rivier, nadat zij hadden geantwoord op de vragen die Jan hen gesteld had. Ook warden Anne Marij en ik gevraagd om een lied voor hen te zingen. ´t Was echt super!
De terugweg naar het dorp duurde iets langer dan de heenweg, maar was er niet minder mooi op! Samen met de hulpdominee heb ik een oud vrouwtje naar boven getrokken, hoewel ze eerst niet van hulp wilde weten. Als afsluiting aten we gezamelijk wat in het restaurant en zijn we vervolgens weer naar het hotel gegaan om onze koffers te pakken en weer richting Rioja te gaan.We moesten immers nog drie uur rijden en wilden een beetje op tijd thuis zijn. Zeker toen het flink begon te regenen…
Thuisgekomen weer snel onder de douche gesprongen om de dikke laag stof van me af te spoelen. Veel van jullie vragen me of ik het wel red met alleen koud water, maar geloof me…je bent blij dat er water, want dat is hier niet de normaalste zaak van de wereld. En dat het koud is neem je dan graag voor lief! Trouwens… een pannetje warm water als voetenbad doet ook wonderen hoor!
We zaten ´s avonds nog maar net in onze woonkamer koffie te drinken en wat te kletsen, toen plotseling alles begon te schudden. Ik wist echt niet wat er gebeurde… t was er zomaar ineens… De kaarten vielen van de muur, schilderijen gingen heen en weer… kopjes vielen om… echt alles bewoog! Ik riep naar Anne Marij: ´Een aardbeving…snel…doe wat ik zeg en kom achter me aan! Ik blies de kaarsjes uit en probeerde zo snel mogelijk de achtertuin in te rennen. Ik dacht dat Anne Marij achter me aan kwam, maar dat bleek later niet het geval te zijn. De stroom viel uit dus alles was pikdonker. Ik zag niets en voelde vanalles tegen me aan vallen, maar uiteindelijk lukte het me toch om kruipend de achterdeur te bereiken. Ik wist dat ik onder het afdak vandaan moest gaan en dat ik 5 meter verder veilig in de tuin zou zijn. Daar zou er tenminste niets op me kunnen vallen. Maar ik wilde niet verder zonder Anne Marij, want zij was nog nergens te bekennen. Ik riep haar maar hoorde en zag niets. Gelukkig kon ik rustig blijven en vertelde ik waar ik zat en dat ze direct naar mij toe moest komen. Ik was nog niet uitgesproken of ik hoorde iets instorten…t was zo dichtbij, dat ik bang was dat ik bedolven zou raken. Wat er instortte wist ik om dat moment nog niet, maar ik wist wel dat ik zo snel mogelijk Anne Marij uit het huis moest gaan halen. Snel strompelde ik terug naar binnen en trok Anne Marij mee naar de voordeur. We moesten de straat op! De tuin in durfde ik niet meer, want daar was al iets ingestort en kraakte het gevaarlijk. Op straat zijn we neergezakt en hebben met onze armen over ons hoofd gewacht tot het over was. Toen het over leek te zijn zei ik tegen Anne Marij dat ze moest blijven zitten totdat ik terug was. Zelf ging ik snel even naar binnen om de zaklamp te halen, de stekkers uit het stopcontact te trekken en te kijken wat er ingestort was. ´k Was blij dat we een vast plekje voor de zaklamp hadden bedacht, want dat kwam nu zeer goed uit! Ik strompelde weer de straat op en zag dat Jan en Osiel (de bewaker van onder andere ons huis) er inmiddels ook waren. Ook zij waren hevig geschrokken! Zo erg was in 14 jaar niet geweest. Samen met Osiel heb ik de waardevolle spullen uit huis gehaald en de boel goed afgesloten. Vervolgens zijn we naar het huis van Jan en Jeanette (aan de overkant van de straat) gegaan. Daar zijn we met z´n allen op de bank gaan zitten om een beetje bij te komen. We zouden voorlopig niet naar bed gaan, dus hebben we er maar gelijk een gezellig avondje van gemaakt met chips, hollandse kaas, inca-cola en wijn. Toen we de wereldontvanger aanzetten, hoorden we dat het epicentrum 100km van Moyobamba (een stad hier vlakbij) was en dat de beving een kracht van 7,5 op de schaal van Richter en 1,5 minuut (leek veel langer) geduurd had! Als je dat hoort, ben je zo dankbaar dat niemand van ons iets is overkomen. Net voordat alles begon te schudden hadden we nog gezongen: ´Ik dank U voor dit wonder Heer´, dat U mijn leven kent en wat er ook gebeuren zal, dat U steeds bij mij bent!´ Het was bijzonder om op zo´n moment te mogen merken dat God heel dichtbij was!
We hebben de afgelopen twee nachten in het huis van Jan en Jeanette geslapen, de deuren van het slot omdat we nog een naschok konden verwachten, gelukkig is die nog niet gekomen. Wel hadden we gisteren het grootste gedeelte van de dag geen elektriciteit, geen water en geen brood, omdat de bakker geen elektriciteit had. En wat bleek, vanmorgen hadden we ook geen kippen meer... de buren hadden hun kans, nu de muur was ingestort, waargenomen toen wij er vannacht niet waren en hadden onze kippen bij hen in de tuin gezet. Dus hebben we, voordat vanmorgen de school begon eerst maar even de kippen teruggehaald.
We zijn gisteren maar weer zo gewoon mogelijk met de school begonnen, wel wat later omdat we eerst uitslapen op het programma hadden staan, na zo´n rare nacht. Het is voor de kinderen wel wat moeilijker om zich te concentreren, maar dat is logisch... zij wisten ook niet wat ze meemaakten toen ze ineens met een hoop geschreeuw uit bed werden gesleept en hun huis heen en weer zagen gaan...
Tja…dat was in het kort even wat ik heb meegemaakt dit weekend.
Ik hoop dat het met jullie in Nederland heel goed met jullie gaat. Heel erg bedankt voor jullie berichten en post. Hoewel ik me al best wel thuisvoel in Perú, is het soms heerlijk om met jullie post en emails weer even thuis te zijn in Nederland...

Saludos!
Hanneke

PS: k zie dat er iets mis is gegaan met het plaatsen van de foto´s. Een paar keer te veel...

Nou... t is dus per ongeluk gegaan. Niet dat ik het zo erg vind hoor, want morgen komt er al weer een nieuwe! Ben allang blij dat ik er niet onderlag! ;-)

Zo zag het eruit voor de aardbeving.

De muur tussen onze slaapkamer en de keuken stortte in door de aardbeving. Ook het

De muur tussen onze slaapkamer en de keuken stortte in door de aardbeving. Ook

De muur tussen onze slaapkamer en de keuken stortte in door de aardbeving.

Met z´n allen op weg naar de rivier om daar de doopdienst te houden.

Een van de jongens die gedoopt werden.

Na een 3 kilometer lange afdaling kwamen we aan bij de rivier waar we de kerkdienst gingen houden en waarin enkele personen gedoopt zijn.

Krachtige aardbeving Noorden Peru

LIMA - Een aardbeving met een momentmagnitude van 7 heeft zondagavond (maandagmorgen Nederlandse tijd) het noorden van Peru getroffen Minstens één persoon kwam om en in een groot deel van het gebied vielen stroom en telefoon uit.
Het epicentrum van de aardbeving lag 90 kilometer ten noordoosten van Moyobamba, een plaats in het oerwoud op 670 kilometer ten noorden van de hoofdstad Lima. Een inwoner van het nabijgelegen Lamas zei voor de radio dat daar twintig huizen waren ingestort en vier mensen waren omgekomen. Iedereen was op straat en hielp om slachtoffers te redden, vertelde hij.
Maar volgens een regionale functionaris was er in Lamas één dode gevallen en waren negen gewonden in het ziekenhuis opgenomen. Een plaatselijke politieagenten bevestigde dat er slechts één dode was en zei dat er acht huizen waren ingestort en dertig beschadigd.
Andere plaatsen in het noordelijke oerwoudgebied meldden alleen materiële schade. Een passagiersvliegtuig dat net aankwam in de kustplaats Chiclayo moest zijn landing afbreken omdat de lichten op de landingsbaan waren uitgevallen. Het vloog direct door naar Lima.
De laatste grote aardbeving in Peru, met een momentmagnitude van 8,1, trof in juni 2001 de zuidelijke provincie Arequipa. Daarbij vielen 75 doden en raakten tienduizenden mensen hun huis kwijt.

Aguas Claras

Afgelopen zondag een klein stukje de sierra, de bergen, ingeweest. Daar zie je heel andere mensen dan in de selva, het oerwoud (waar wij wonen). Ze leven er weer heel anders...
Morgenochtend vertrekken we voor een weekend naar bergen. Ook daar zal wel weer genoeg te beleven zijn. Jullie horen van me!

En hier nog een van soldaten....! Maar die soldatenfoto van jou vind ik veel mooier hoor! Hij hangt nog steeds bij ons in de huiskamer! ;-)

Hé lief broertje van me! We zaten zondag op het dakterras en zagen dit legervliegtuig landen. Nadat hij weer was opgestegen waren er ook nog parachutisten te zien. Een foto speciaal voor jou...vind je vast wel leuk!

Een paar feestelijke foto´s...

Femke´s verjaardag op Annie Soper.
Aan het eind van het feest nog even snel een foto...
Leuk klasje he!?

En ook nog even Femke´s verjaardag gevierd op de Nederlandse manier!

De verjaardagen worden hier groots gevierd!
Erg gezellig en heerlijke gerechten!

Zaterdagochtend 11 uur; de hoogste tijd om weer even iets te plaatsen op m’n weblog…
Allereerst weer bedankt voor de leuke reacties die ik steeds weer ontvang! Echt geweldig! In veel van die mailtjes werd gevraagd hoe mijn schooldag er nu ongeveer uitziet. Vandaar dat ik dat eerst maar even vertel. Elke dag staan de kinderen om 8.15 u. bij ons voor de poort en beginnen we de dag met zingen en een bijbelverhaal. Vervolgens zijn we tot 11.45 u. druk bezig met de andere Nederlandse schoolvakken. Tussen de middag eten we warm bij de familie Biersteker thuis, waar Tula elke dag voor een heerlijk Peruaans gerecht zorgt.
Om 13.00 u. zit iedereen op school weer klaar voor het middagprogramma, totdat we om 15.15 u. de kinderen weer aan de overkant van de weg thuisbrengen. Ik geef voornamelijk les aan Bart en Maarten (groep 8 en 7) les en Anne Marij richt zich het meest op Femke en Pieter (groep 3 en 5). Dat het voor de kinderen wel even omschakelen was naar het Nederlandse schoolsysteem, begrepen we extra goed toen we afgelopen woensdag in Moyobamba op de school waren waar de kinderen 6 jaar naar toe zijn gegaan. Het was woensdag namelijk een feestelijke dag: Femke werd 6! Haar verjaardag wilde ze graag op haar ‘oude’ school vieren, dus zijn we gezellig met z’n allen naar Moyobamba gegaan. Daar was het inderdaad groot feest toen Femke aankwam: een enorm grote lekkere chocoladetaart, ontzettend veel snoep, Inca-cola…. En dan te bedenken dat we in Nederland stimuleren om iets gezonds uit te delen! ;-) Verder organiseert de juf daar allerlei spelletjes en worden er grote cadeaus gegeven. Echt heel leuk om een keer mee te maken, maar als we dat in Nederland bij ieder kind zouden moeten doen, zouden we volgens mij nooit door de leerstof heenkomen!

Hoe mooi de natuur hier is, hebben we afgelopen zaterdag wel weer gezien toen we door Carlos werden meegenomen in zijn motokar. Ik heb eerder al wat foto’s daarvan geplaatst. Omdat de achterband lek was moesten we af en toe moesten uitstappen en een flink stuk lopen. Op een gegeven moment moest ik zelfs achterop gaan staan, zodat het gewicht aan een kant kwam. Op die manier probeerde Carlos de band nog te redden, maar volgens mij was er geen redden meer aan… die band was echt helemaal kapot! Aan het einde van de rit hebben we hem maar wat extra soles gegeven, zodat hij een nieuwe band kon kopen... (Voor hem een enorme uitgave, voor ons zo’n 10 euro).
We werden meegenomen naar de rijstvelden en koffieplantages en een meer in de rimboe, heel mooi! Carlos wist overal wel wat te vertellen, dus hebben we tijdens die rondrit een heleboel bijgeleerd over Perú. We waren nog maar net op tijd terug voor het etentje dat ’s avonds gepland was. Daarmee vierden we onder andere dat Jan zijn doctorale titel heeft gekregen (zoals jullie misschien wel hebben gelezen in een artikel in het RD van vrijdag 2 september).

Donderdagavond zijn we met Richard en Grely meegeweest naar de jeugdvereniging van de kerk in Nueva Cajamarca, waar we elke zondag naar de kerk gaan. Vanaf maandag krijgen we van Richard en Grely zang- en gitaar’les’, zodat we over een tijdje helemaal mee kunnen zingen met onze Spaanstalige broeders en zusters!
Volgend weekend zijn we van plan om de bergen in te gaan. ‘k Ga nu eerst nog hard op zoek naar een internetcafé waar ik mijn foto’s kan branden, want die heb ik helaas nog niet kunnen ontdekken.
Groetjes Hanneke

Zaterdag 10 september heeft Carlos ons in zijn motokar (met lekke band;) meegenomen naar rijstvelden, koffieplantages en de prachtige omgeving van Rioja! Verhalen horen jullie nog wel, maar hier alvast een paar foto´s!

Even iets over de afgelopen week....

Jullie hebben de foto’s, die ik afgelopen woensdag geplaatst heb, vast en zeker al bewonderd! Jaha… dat is dus de plek waar ik woon en werk… Er zijn vast maar weinig leerkrachten die kunnen zeggen dat ze de school aan huis hebben. Ideaal hoor… je stapt uit bed, geniet van een lekker ontbijtje in de zon en wacht tot de kinderen op de stoep staan… Niets voor jou, Jannes? Valt vast wel te regelen met je klasjes. ;-)
Mijn eerste werkweek zit er inmiddels op. Nadat wij vorige week zaterdag de laatste hand hadden gelegd aan het lokaal, zijn we maandag begonnen met de lessen. De kinderen waren er echt aan toe en kwamen deze week zeer enthousiast naar school. Niet alleen zij, maar ook ik heb ervan genoten!
Tussen het werk door zijn we op zoek geweest naar enkele kasten; voor de boeken, maar ook voor onze kleding, want om dat zeven maanden in m’n koffer te laten zitten leek me niet ideaal. Miquel ging vooruit om te informeren naar de prijs van de kasten, maar zodra de meubelmakers ons in het vizier kregen steeg de prijs enorm. Helaas! We hadden echter geen zin om er goud geld voor te betalen, dus we doen het nu met houten planken en bakstenen. We kunnen de boeken in ieder geval kwijt en ik moet zeggen dat het nog best leuk staat ook.
Niet alleen bij de meubelmakers schoot de prijs omhoog, maar ook op de markt was dat in het begin het geval. Inmiddels weten we hoe het er hier aan toe gaat en betalen we de normale prijs, hoewel men wel goed probeert meer te vragen. En ja…ze proberen hier wel meer… We schijnen nog steeds zeer bijzonder te zijn hier in de stad… Eerst was het alleen nagefloten worden; nu komen ze ook al aan de deur om te vragen of ze Hollandse les mogen krijgen of vragen ze of ze ons thuis mogen brengen… Ach, zolang we er maar geen aandacht aan besteden en doen alsof we het niet snappen gebeurt er niets… :- )
We zijn wezen eten bij hermano Carlos en zijn gezin. Zijn vrouw had een gerecht gemaakt op een typisch Peruaanse manier... k Ben van plan om dat ook maar te gaan leren, want het was heerlijk!

Na de jeugddienst van zondag werden we door een aantal jongeren uitgenodigd. We waren wel benieuwd dus zijn we donderdagavond even in Nueva Cajamarca wezen kijken. Na een warm welkom genoten we van een Peruaanse JV-avond met veel gezang en geklap. Erg leuk om een keer mee te maken! Op de terugrit naar huis is het altijd weer een verrassing wat we tegenkomen…dit keer een enorme luiaard! Echt een heel apart, maar mooi beest… Er leven hier ontzettend veel mooie dieren… maar ook enge… ‘k Moet nog wel wennen aan de salamanders rond m’n bed, de grote spinnen die voorbijkomen en de ratten in de vuilnisbak… Dan zul je denken…zorg ervoor dat je het vuilnis weggooit, maar ja… zo eenvoudig is dat niet… het is hier altijd een verrassing wanneer de ‘vuilniswagen’ langskomt. De ene keer een paar keer in de week en dan weer vier weken niet… Daarom ben ik maar blij dat ik een klamboe heb, dan weet ik tenminste dat er niets in m’n bed zit! ;-) ‘k Ben benieuwd wat we binnenkort nog meer gaan zien als we een weekend de bergen ingaan… k Hou jullie op de hoogte!

Nee.... je ziet het verkeerd...ik ben geen vakantie aan het houden.... ik ben aan het werk! Afgelopen maandag begonnen met m´n klasje van vier... en ja... daar hoort nu eenmaal ook een goede gymles bij! Dit zwembad staat vlak achter ons schooltje/huisje. Ideale gymgelegenheid dus!


Ik blijf jullie bedanken voor de leuke berichten via post en mail. Echt ontzettend leuk om tijdens de pauzes de post te openen en tussen de lessen door even te horen hoe het met jullie gaat!

Daar zijn ze dan... de foto´s van ons schooltje!
We hebben het leuk en uitdagend (!) ingericht en inmiddels maken we er al elke dag gebruik van. Met veel plezier!

Onze huiskamer...
Ontzettend gezellig bij kaarslicht! Moet ook wel als je regelmatig zonder stroom zit...
Alle kaarten en foto´s, die ik van jullie heb ontvangen, hangen aan de muur. Dat maakt het nog gezelliger en op die manier denk ik nog vaak aan jullie! ;-)

INLOGGEN

Hallo beste mensen,

Hanneke vroeg mij om een wachtwoord verplicht te stellen voor het plaatsen van berichtjes op haar blogger. Dit blijkt nodig omdat er rare engelstalige berichtjes worden geplaatst. Dit vereist een eenmalige inschrijving op de blogger van Hanneke.

Wat te doen:

1. stuur mij een mailtje met jou emailadres aan petertreur@hotmail.com
2. ik voeg je toe aan de lijst met leden (members)
3. je krijgt een email van blogger met een engels verhaal, klik op de blauwe link (mocht dit het niet doen, kopieer deze dan in je internet explorer)
4. klik op 'create account'
5. vul je gegevens in die je wil gebruiken, zo maak je een eigen account aan. Onthoud je eigen gegevens.
6. je bent klaar om berichtjes te plaatsen en eventueel om je eigen profiel aan te passen. Echt wat voor Petra ;-)

Vriendelijk bedankt en tot blogs
Peter

Dit was getikt als comment...maar dat lukte niet...dan maar ff zo!

Haha... van het lezen van deze comments schiet ik echt un de lach! Ik begin me ineens allerlei dingen te herinneren! (Tante mirel: rotonde...kip...Haha!)De gordijnen zijn gelukkig niet van bloemetjes- of ruitjesstof! Gewoon ecru...prachtig bij de netgeverfde muur! ;-) Kom gerust even langs om te kijken...misschien met Petra mee, want ja...kippen slachten kan ik allang! En dat was een voorwaarde waar ik aan moest voldoen voordat je zou komen, toch Peet?!Nou...khoor wel wanneer je arriveerd!;-) Meneer van Strien...u had het goed gezien... palmbomen in de tuin... heerlijk die kokosnoten... en ja, t is hier bijna lente. Erg lekker warm weer, met op dit moment een flinke regenbui. Heerlijk, want het was wel ontzettend droog!Wilma..wat leuk dat je ff wat plaatst! Nee, geen deurbel...hier doen we het met geroffel op de deur. Eerst even door het raam kijken wie het is...als het een netuitziend persoon is doe ik de 3 sloten van de deur en laat ik hem binnen...waarna ik de deur snel weer dicht doe en goed afsluit! Zo gaat het hier... (hoewel ik dit wel n beetje overdrijf; maar dat vindt mn moeder leuk! He Mam!?) Nee, je moet gewoon alert zijn, maar t is in deze stad best veilig in vergelijking met andere steden in de buurt. ´k Zie dat velen van jullie erg nieuwsgierig zijn naar de afzender van het lieve anonieme berichtje... k Moet eerlijk zeggen dat ik dat ook ben! Maar jullie weten het he... een beetje juf heeft geduld! Dus ik wacht wel af...Liefs van mij, Hanneke

Dit was getikt als comment...maar dat lukte niet...dan maar ff zo!

Haha... van het lezen van deze comments schiet ik echt un de lach! Ik begin me ineens allerlei dingen te herinneren! (Tante mirel: rotonde...kip...Haha!)De gordijnen zijn gelukkig niet van bloemetjes- of ruitjesstof! Gewoon ecru...prachtig bij de netgeverfde muur! ;-) Kom gerust even langs om te kijken...misschien met Petra mee, want ja...kippen slachten kan ik allang! En dat was een voorwaarde waar ik aan moest voldoen voordat je zou komen, toch Peet?!Nou...khoor wel wanneer je arriveerd!;-) Meneer van Strien...u had het goed gezien... palmbomen in de tuin... heerlijk die kokosnoten... en ja, t is hier bijna lente. Erg lekker warm weer, met op dit moment een flinke regenbui. Heerlijk, want het was wel ontzettend droog!Wilma..wat leuk dat je ff wat plaatst! Nee, geen deurbel...hier doen we het met geroffel op de deur. Eerst even door het raam kijken wie het is...als het een netuitziend persoon is doe ik de 3 sloten van de deur en laat ik hem binnen...waarna ik de deur snel weer dicht doe en goed afsluit! Zo gaat het hier... (hoewel ik dit wel n beetje overdrijf; maar dat vindt mn moeder leuk! He Mam!?) Nee, je moet gewoon alert zijn, maar t is in deze stad best veilig in vergelijking met andere steden in de buurt. ´k Zie dat velen van jullie erg nieuwsgierig zijn naar de afzender van het lieve anonieme berichtje... k Moet eerlijk zeggen dat ik dat ook ben! Maar jullie weten het he... een beetje juf heeft geduld! Dus ik wacht wel af...Liefs van mij, Hanneke

Hola familia y amigos!

Nadat we afgelopen vrijdag, na een ontzettend mooie vlucht, in Tarapoto waren aangekomen, stapten we in de witte jeep van de familie Biersteker. We reden in ongeveer 3 uur door de bergen, langs rijstvelden, indianendorpjes en suikerrietplantages naar Rioja, ons nieuwe thuis! In Rioja wachtte een heel warm (letterlijk en figuurlijk :-) ) welkom: Jeannette had met de kinderen het huis versierd met rood, wit, blauw en oranje vlaggetjes en een groot bord waarop geschreven stond: ‘Welkom in Rioja juf Hanneke en juf Anne Marij!’
We hebben het echt getroffen met fam. Biersteker! Het is een heel gezellig gezin en de kinderen kunnen niet meer wachten totdat de school begint…We hopen eind van de week of begin volgende week te gaan beginnen met lesgeven. Momenteel wachten we op de bamboemeubels, die de buurman voor ons maakt, en zijn we druk bezig met het inrichten van een leuk en uitdagend lokaaltje. We hebben een heel leuk huisje met 3 redelijk ruime kamers: ‘schooltje’, woonkamer en slaapkamer. Een soort aanrecht staat buiten onder een heel groot afdak (waaronder we ’s avonds lekker buiten kunnen zitten) en een stukje verderop in de tuin is onder een afdakje de kookgelegenheid: een rooster boven wat blokjes hout! Misschien dat er nog een gasstelletje voor ons besteld wordt, maar anders gaan we lekker gezellig op hout kokenJ ‘k Ben benieuwd of er uit ons keukentje zulke lekkere dingen zullen komen als uit de originele Peruaanse keuken, het is echt heerlijk eten hier!! We eten veel kip, die we ’s morgens kopen in één van de vele kleine winkeltjes rondom de ‘plaza’ (= het dorpsplein) van het stadje, een winkeltje waar tientallen kippen kakelen totdat ze achter een muurtje geslacht worden en op de toonbank leeggehaald en afgehakt worden, we zijn er vast snel aan gewend…
We hebben vanmorgen een haan en een aantal kippen uitgezocht voor in onze tuin, die gaan ons helpen slangen, ratten en muggen op afstand te houden!

De natuur en cultuur zijn geweldig fascinerend! Iedere dag verwonder ik me er weer over hoe mooi alles is! De rijstvelden, de bergen, de tropische planten en bomen, de markt, de huisjes en de kerk, ik kom ogen tekort! Ook de inwoners van Rioja komen ogen tekort als ze ons voorbij zien komen… Gisteren was er de jaarlijkse vliegerwedstrijd op, het niet meer in gebruik zijnde, vliegveld voor ons huis. Je voelt je dan wel erg bekeken als er meer naar jou dan naar de mooie vliegers wordt gekeken… maar ja, buitenlanders zijn ook wel heel zeldzaam hier… Het nieuws dat er twee westerse meiden gearriveerd zijn ging als een lopend vuurtje door de stad en iedereen is benieuwd of ze voor ons kunnen werken. De een wil ons huis wel gaan schoonhouden, een ander wil meubels voor ons maken en weer een ander biedt aan om gordijnen te naaien. Erg vriendelijk allemaal en natuurlijk slaan we het niet af! Op dit moment worden de gordijnen opgehangen en waarschijnlijk worden de meubels ook gebracht vandaag. We zullen zien…! Zodra het een beetje vorm begint te krijgen zal ik wel wat foto’s plaatsen.
Eergisteren zijn we met Jan en de GZB-delegatie naar Moyobamba geweest; een stad zo’n 20 minuten rijden bij ons vandaan. Moyobamba is de hoofdstad van San Martin, maar daar is niet veel van te merken. Veel straten zijn slecht en sociale voorzieningen functioneren ook niet helemaal zoals het zou moeten. Toch heeft deze stad een leuke en goede school: De Annie Soperschool. De kinderen zijn hier altijd naar school geweest en daarom zijn we er even een kijkje wezen nemen. De directeur ontving ons hartelijk en we kregen een rondleiding langs de klassen. Iedere klas heeft hier zijn eigen gebouw… ’t ziet er ontzettend netjes en geordend uit! Samen met de kinderen gaan we hier in de toekomst nog regelmatig naartoe, zodat zij hun vriendjes nog kunnen ontmoeten en wij kunnen zien hoe het er in de klas aan toe gaat.

Tot zover mijn verhaal. Ik wil jullie bedanken voor de comments en de vele mails die ik kreeg! Leuk om even te lezen hoe het met jullie gaat...! Ik ga voortaan maar wat meer tijd uittrekken voor het lezen ervan, want de tijd tikt hier in het internetcafe gruwelijk snel door! ;-)

Saludos de Perú!

Hanneke