Zaterdag 26 november

Na zo’n 2 ½ uur gereden te hebben kwamen we rond 11 uur aan bij ‘Puerta Palmeras’, ons hotel in Tarapoto. Omdat alle tweepersoonskamer volzaten, kregen Anne Marij en ik een 6-persoonskamer toegewezen. We genoten een weekend lang van een eigen tweepersoonsbed, douche en toilet. Samen met Maarten ben ik ’s middags wezen mountainbiken langs een groot meer vol kaaimannen en reuzenschildpadden. Ook doken we nog even het zwembad in en zaten we even later in de zon te genieten van ‘coco helado’ (koude kokosnoot) of een refresco. Tegen 18.00 u. aten we arroz chauffa, soort nasi, in een restaurantje in de stad. Een ander gerecht dat we voorgeschoteld kregen leek erg op bami en natuurlijk dronken we cheetjah (rode maissap). Om acht uur zou de bruiloft beginnen, dus na het eten gingen we ons snel omkleden in het hotel en vervolgens op zoek naar de school waar de kerkdienst gehouden zou worden. De kerkdienst werd gehouden in de open lucht op het plein van de school. Er stonden kleine stoeltjes klaar voor de gasten en vooraan twee witte tuinstoeltjes voor het bruidspaar zelf. Voordat Heissen (21 jaar) en Pilar (19 jaar) de ‘kerk’ inkwamen, kwamen er 3 stelletjes naar ‘binnen’ gelopen. Zij vormden de boog waaronder, eerst de bruidskinderen en vervolgens de bruid en bruidegom, door moesten lopen. Eerst kwam er een 9 jarig jongetje netjes naar voren gelopen met in zijn handen een geopende bijbel. Daarachter aan kwam een 4/5 jarig meisje met een kussentje met de ringen en vervolgens een 6 jarig meisje met een mandje vol bloemenblaadjes die ze netjes over het pad uitstrooide. Als laatste kwam natuurlijk het bruidspaar zelf. Heissen werd binnengebracht door zijn moeder, aan haar arm en Pilar door David McPhearsen (dominee uit Moyobamba). Jan (vader van de kids) leidde de dienst en trouwde Heissen en Pilar. Toen zij de zegen ontvingen knielden ze niet neer op een bankje, maar op twee net klaargelegde theedoeken. Heel apart! Er was wel meer heel anders als bij een trouwerij in Nederland. Toen de dienst afgelopen was werden alle stoeltjes in een cirkel gezet en begon het feest. Het bruidspaar vertrok even voor enkele foto’s en ondertussen kregen wij de ‘bruidstaart’: een bord rijst met een stukje kip- of varkensvlees, yuca en mosterdsaus. Je moest snel eten, want voor je het wist was er een straathond die ook graag mee at. Toen het bruidspaar weer terug was gingen ze even dansen en vervolgens een aantal spelletjes gedaan. OP een gegeven moment werden alle ongetrouwde dames naar voren geroepen. De bruid ging haar boeket gooien en wij mochten hem proberen te vangen. Helaas voor jullie ving ik hem niet, anders hadden jullie een leuk reisje naar Perú in het vooruitzicht.

Het was een leuke, gezellige bruiloft en Heissen en Pilar genoten zichtbaar! Hoewel ze niets speciaals konden doen, omdat ze daar gewoonweg geen geld voor hebben. Ook kunnen ze geen huis kopen en wonen ze voorlopig gewoon bij de ouders in de huiskamer. Wat dat betreft wel zielig hoor!

Bruiloft in Tarapoto

Ha allemaal!
Een heel gek idee en gezicht... bij jullie heel winters weer en hier volop genieten van heerlijke zomerse temperaturen. Aankomend weekend ga ik weer naar Tarapoto. We verblijven in het hotel waar we onlangs ook geweest zijn en zullen ongetwijfeld lekker van de zon gaan genieten aan de rand van het zwembad. k Zal aan jullie denken... hoe jullie met een sjaal en muts door het sneeuwlandschap zullen fietsen...
We zijn morgen, zaterdag, uitgenodigd op een bruiloft. k Ben heel benieuwd hoe ze dat hier vieren! We vertrekken morgen vroeg, dus ben niet meer online dit weekend. Spreek jullie snel weer en zal jullie dan weer vertellen van mijn belevenissen. Laat gerust horen wat er allemaal in NL gebeurd! Ben benieuwd!
Groetjes Hanneke

Een Chachapoyashuisje

Een huisje nagebouwd. Zo moet het ongeveer geweest zijn. De patronen op de muur stellen Condorsogen voor.

Het pad naar Kuélap was erg glimmerig maar tegelijkertijd heel mooi! Er waren veel mensen die met hun paarden of ezels vanalles naar boven vervoerden. Zo ook dit oude vrouwtje. Men loopt hier uren met vee en bagage door de bergen...van het ene naar het andere dorp... en dat op ´sandalen´ van stukken autoband.

Kuélap

Hier is een klein beetje te zien hoe hoog we zaten en hoe mooi het was. De cirkels links achter mij zijn ruïnes van de huisjes waar de mensen in woonden. De stenen van deze huisjes en de stenen van de muren van de stad zijn allemaal van beneden naar boven gesjouwd. Men heeft dus tientallen kilometers met stenen moeten klimmen, voordat men deze stad kon bouwen. Het gedeelte waar ik sta is het topje van de berg, het heilige gedeelte van de stad. Hier woonden de priesters en opperhoofden. Ook werd hier geofferd etc.

Maandag 14 november 2005

Om 7 uur ontbeten we in een klein restaurantje in het dorp en om half 8 kwam Miguel, een inwoner van Magdalena, ons oppikken om ons vervolgens met zijn jeep naar Kuélap te rijden. Kuélap, een heel oude stad op ruim 3000 meter hoogte, was hemelsbreed een kilometer bij ons hotel vandaan, maar we deden er zeker wel 2 ½ uur over om er met de auto te komen. We stegen snel, reden door de wolken en zagen de zon doorkomen. Prachtig! Het laatste stuk naar de ‘verborgen stad’ moesten we te voet afleggen. Na 20 minuutjes kwamen we aan bij de verborgen ruïne. De stad Kuélap werd ontdekt onder een gigantisch nevelwoud. Echt mooi en bijzonder om te zien hoe er ontzettend lang geleden al Chachapoya-indanen, en later de Inca´s, leefden. We hadden het geluk dat de zon net door de wolken brak zodat we een enorm mooi uitzicht hadden over de vallei. Daarnaast heb ben ik er ook prachtige llama´s tegengekomen!

Zondag 13 november 2005 Je zult het niet geloven, maar ik heb vannacht heerlijk geslapen! Veel minder koud met zo’n poncho! ;-) Ik was al vroeg op, want de mensen hier gaan rond 5 uur al aan ’t werk en doen dan echt niet zachtjes omdat er een paar toeristen liggen te slapen. Niet erg… wel leuk om mee te maken. ‘k Had een heerlijk lange dag voor me en besloot maar eens te gaan genieten van de ijskoude douche. Om 7 uur was er een kerkdienst waar zo’n 20 enthousiaste jongeren aan meewerkten. Ook een aantal ouderen deden hard, ook al moesten ze iedere keer weer meer dan een half uur lopen, op sandalen gemaakt van autobanden, om bij het kerkje te komen. Na het ontbijt begon de dienst van 10 uur. Tijdens die dienst ben ik even wezen helpen bij ‘de zondagschool’ op het grasveldje achter de kerk. Echt leuk al die kindertjes, zingend en springend, terwijl het water van de rivier langs komt bruisen en een aantal condors boven je hoofd rondvliegen. Na het middageten, soep met kippenteentjes of een ronddrijvende kippenkop, namen we afscheid van de mensen die we hadden leren kennen en vertrokken richting het dorp Magdalena. De rit, over een verschrikkelijke weg vol gaten en kuilen, duurde ruim 2 uur. We stopten bij een prachtig hotel (dat failliet was maar waar we toch nog mochten overnachten) en genoten van een heerlijke maaltijd, een zacht bed en een warme douche. Weer iets heel anders als de paar dagen ervoor! Iets meer westers, zeg maar…

Mummies uit het museum

Hieronder een interessant stukje over de Chachapoyas, die al voor de Inca´s ´heersten´ over de Andes. On a wet day in October 1996, Lazaro and a fellow ranch hand were clearing land on this ridge, in the cloud forest of Peruvian Andes, when they spotted the telltale openings on the far side of a lake. Abandoning their work, they tramped round the shore and climbed through the dense foliage to a ledge, where they were confronted with six ancient chullpas (burial houses). The openings were small windows. Peering inside, in the aqueous light filtering down through the forest, they saw scores of mummies. Embroidered on the grubby wrappings were the images of faces gazing back at them. The Chachapoyas mummies had lain undisturbed above the Lake of the Condors for 500 years. Their eternity began when these regions were the centre of a highly developed pre-Inca culture. But over the long centuries, the world has moved away, and the mountains around the lake has become one of the most remote parts of the Peruvian Andes. Lazaro was a pioneer here, clearing lands that had returned to dense forest centuries before. With the innocent aplomb of men who had never seen the Bandaged One seek his revenge in Curse of the Mummie, the two men slashed open the mummie wrappings, searching for loot. The dead were exposed. Their limbs, covered with leathery skin, were drawn up in a foetal position and their mouths gaped in silent screams. Some months after the discovery, in early 1997, when a good deal of material had already found its way to the black market in Lima, the news reached the authorities. Lazaro and his companion were arrested, and a savage operation was mounted. More than 200 mummies, among withcrates of burial gifts -ceramics, wooden carvings, gourds, tapestries, headdresses- were transported to the nearest market town, Leymebamba, 12 hours away by mule. Plans were formulated to build a museum to house the dead and their divine offerings. The tombs represented one of the most spectacular finds of this enigmatic pre-Inca culture. Even our name for them is an Inca word. Chachapoya means "people of the cloud forests". As a culture, they arose about 800AD. They had a reputation as warriors, weavers and shamans. Like most of the peoples of the Peruvian Andes, they were eventually subsumed into the Inca empire in the 15th century. With the arrival of the Spanish, a century later, disease and forced resettlement in colonial towns spelt the end of the Chachapoyan world. With time, they were forgotten. In years past, this region, on the eastern flanks of the High Andes in northern Peru, was thought to be too steep, too wet and too thickly forested to offer much hope of big archeological finds.

Zaterdag 12 november 2005

Om 7.00 ’s ochtends werden we gewekt voor het ontbijt: een broodje, gekookte banaan en de traditionele Peruaanse koffie (erg waterig en heel zoet). De omgeving, die we bij aankomst in dit dorpje niet hadden kunnen zien vanwege het donker, was overweldigend mooi. Prachtige bergen, een rivier met watervalletjes en op ongeveer 2 km afstand de stad Leymebamba. Deze stad, op 2200 meter hoogte, hebben we vandaag ook bezocht. Het uitzicht was hier nog mooier dan in Palmira. De meeste vrouwen waren druk bezig met het spinnen van poncho’s. Op een gegeven moment zag ik een poncho die ik niet kon laten hangen… echt een heel leuk ding en… hij zit heerlijk warm! ’s Middags heb je zo’n poncho niet nodig, want dan is het wel behoorlijk warm hier. Maar ’s ochtends en ’s avonds is zo’n ding ideaal. Ik heb me echt verwonderd over de manier waarop de mensen hier leven. Mensen die kilometers door de bergen lopen met hun vee… bepakt en bezakt... op blote voeten of op ‘sandalen’ van stukjes autoband…
We bezochten ’s middags het ‘Museo Leymebamba’, een prachtig museum waarin ruim 260 mummies van Chachapoya-indianen zijn tentoongesteld. Heel indrukwekkend om te zien hoe zij hun doden hebben begraven, maar ook hoe zij leefden.

De Utcubamba-rivier

Langs de Utcubamba reden we over een zeer slecht begaanbaar pad richting Palmiras.

Palmiras

Vrijdag 11 november 2005

Rond half 1 ’s middags reden we uit Rioja vandaan. Op naar Palmiras, een dorpje midden in de sierra (= de bergen) van het Noorden. We hadden verwacht dat we er 7 uur over zouden doen, maar de reis duurde langer dan verwacht. De reis was schitterend! Hoe verder we de bergen in reden, hoe mooier het werd. Overal om ons heen groene bergen bezaaid met allerlei soorten cactussen. De weg leidde ons over de enige zandweg in de vallei en langs de Utcubamba-rivier. Een rivier vol met rotsen, watervallen en spuitfonteinen. Na ongeveer vier uur asfalt en vier uur met een snelheid van max. 20 km/u, vanwege de ontelbare gaten in de weg, arriveerden we om 21.00 u. in Palmira. We kwamen terecht in een heel ander klimaat dan we gewend waren in Rioja. Zo hoog in de bergen, 2000 m, koelt het flink af. We kregen een warme maaltijd voorgeschoteld, maar ondanks dat bleef ik het koud houden. Tja… wat wil je als er buiten geleefd wordt en de huisjes geen glas in de ramen hebben. We maakten kennis met verschillende jongeren uit het dorp en omliggende dorpjes. Erg gezellig! Vervolgens doken we het bed in dat voor ons was opgemaakt. Op een matras van stro en onder 4 dikke dekens zou ik het heerlijk warm krijgen en lekker kunnen slapen, werd er gezegd. Nou… wie mij een beetje kent raadt nu al dat ik het die nacht niet warm gehad heb. Wat was het koud zeg! Ondanks het feit dat ik met een aantal lagen kleding onder vier dikke dekens lag, bleef ik het koud houden. Een kruik was op dat moment meer dan gewenst! ;-)

Lieve allemaal!
´k Ben weer terug uit Kuélap, Leymabamba en Palmiras. Weer gewoon aan het werk... Ik ga jullie zo snel mogelijk op de hoogte brengen van alles was ik het afgelopen weekend heb gedaan en gezien. ´t Was echt super!
Heel leuk om op dit moment weer een heel stel comments te lezen! Wat leuk zeg... Atie, Peter, Mark en Sandra... een bericht van jullie! Leuk hoor, te weten dat ik weer welkom ben daar in Vinkeveen ;-) En wat een leuk bericht van jou Stefan! Ik ben heel benieuwd hoe het was op club..dat hoor ik vast nog wel een keer van je!
Tot snel! Liefs Hanneke

Donderdagmiddag 16.00 u.

Donderdagmiddag 16.00 u. ... mijn weekend is al begonnen! Morgenochtend vertrekken we naar Kuélab. Een schitterende plaats op 3000 meter hoogte. Schijnt net zoiets te zijn als Machu Picchu ... erg mooi dus! Het is ongeveer 7 uur rijden, dus zullen we er pas ´s middags arriveren. Maar ´k weet zeker dat we een heerlijk weekend tegemoet gaan! ;-)

´k Ben dus niet online dit weekend en wens jullie daarom alvast een goed weekend toe!

Tot spreeks! Gr. Hanneke

Deze mensen, jong en oud, zijn op zoek naar mieren die vervolgens worden gebakken en opgegeten... De geur is verschrikkelijk, maar ze smaken prima moet ik zeggen!

Dinsdag 8 november

Zaterdag zijn we de bergen weer ingetrokken. We kwamen terecht in een klein dorpje genaamd ´Santa Rosa de Coco Yacu´. Weer genoten van de prachtige omgeving! Kleine papegaaitjes, kleurige vogels, kleine hondjes... Omdat we wisten dat Carlos op zoek was naar een hond, kochten wij twee kleine puppies voor hem van 3 maanden oud. Zijn ze net zo mooi als jou 11 kleine hondjes, Réwon? Hoe gaat het met hen? Worden ze al groot? Ik ben heel benieuwd naar de foto´s, hoor! De vrouw van wie we de hondjes kochten deed ze graag weg... ze had het geld namelijk hard nodig! Voor 2,50 euro per stuk kregen we ze mee. Ik denk dat jullie er wel meer voor kunnen krijgen pap, of niet?!

Jonathan, helemaal blij met zijn 2 hondjes!

Met deze pond staken we de rivier over. Er werd ons verteld dat deze rivier de grootste begraafplaats van Perú is. Tijdens de tijd van het terrorisme werden hier duizenden mensen vermoord of verdronken!

Nog even over de vakantie van vorige week...

Woensdag 26 oktober
Vanochtend werd ik al vroeg gewekt door enkele, vrolijk fluitende, vogels. Heerlijk wakker worden met die prachtige dieren op het terras en de zon op je bed. We hadden besloten om vandaag met een jungletour mee te gaan, dus stapten we na het ontbijt in een van de landrovers die op ons stonden te wachten. Ruim anderhalf uur lang genoten we van een prachtig rit door het oerwoud en vervolgens begonnen we aan de voettocht die ons naar een prachtig meer zou leiden. De twee landrovers zouden ons aan het eind van de middag weer ophalen in Sauce, een dorpje waar we onze voettocht zouden eindigen. Bepakt en bezakt met het middageten en gewapend met grote kapmessen, leidden twee jongens ons door het oerwoud en lieten zij ons de mooiste plekjes zien. Uiteindelijk kwamen we aan bij het ‘Lago Lindo’, een groot meer omgeven door prachtige natuur. Terwijl de gidsen de lunch op een groot houtvuur bereidden, voeren wij met een kajak het meer op. Opnieuw genoten we van de prachtige vogels, vlinders, bomen en planten. ’t Was echt geweldig.
Nadat sommigen van ons een verfrissende duik hadden genomen aten we van het heerlijke eten dat voor ons was klaargemaakt: cecina (spek), chorizo (worstjes), pollo (kip), yukas (naar patat smakende wortels), rijst en salades. Ook het nationale drankje, ‘Incakola’, ontbrak niet.
Na de lunch zijn we nog even het meer opgevaren en vervolgens trokken we verder in de richting van Sauce. We kwamen aan bij het tweede meer, ‘Laguna Azul’, en voeren met een motorboot naar de overzijde waar we het dorp Sauce al zagen liggen. Tijdens deze vaart vroegen we ons af waarom het meer ‘Laguna Azul’ (‘het blauwe meer’) heette, want het water was meer groen als blauw. Toen we een klein uur later met de landrover hoog in de bergen reden en het meer, onder ons, zagen liggen, begrepen we de naam wel… het water leek vanaf zo’n hoogte heel helder blauw…vandaar dus ‘het blauwe meer’.
’t Begon al te schemeren toen we aan onze terugtocht begonnen, maar desondanks werd de rit er niet minder mooi op.

Lamas

Een van de vele, door de aarbeving, ingestorte huizen.

Dinsdag 25 oktober: Lamas en Alto-Ahuashiyacu

Vanochtend zijn we, direct na het ontbijt, het zwembad ingedoken. Heerlijk! Lekker gezwommen en, al zonnend, genoten van gekoelde kokosnoten. ‘s Middags zijn we naar Lamas, een indianendorp op ongeveer 20 kilometer afstand van ons hotel, geweest. Hier lag het epische centrum van de aardbeving die we onlangs meemaakten. In het hele gebied waren de gevolgen ervan nog duidelijk te zien. Ingestorte huizen, grote scheuren in muren die nog overeind stonden... het moet hier echt erg geweest zijn! Momenteel zijn de bewoners hard bezig met het herstellen van de schade en worden er nog steeds noodhuisjes of tenten geplaatst. We kwamen halverwege het dorp een klein museum tegen: ´Casa de la mujer trabajadora´ (Het huis van de werkzame vrouw). Daar waren een aantal ontzettend leuke, handgemaakte, souvenirs te koop en die kon ik uiteraard niet laten staan ;-). Na wat rondgekeken te hebben in Lamas vertrokken we naar Alto-Ahuashiyacu om daar de watervallen te bekijken. Helaas begon het op dat moment net te regenen, maar dat weerhield ons er niet van verder te gaan. Na zo’n drie kwartier over een snel stijgend, onverhard en modderig pad te hebben gereden, zagen we de eerste watervallen al tevoorschijn komen. We parkeerden de auto, gingen te voet verder en kwamen op de mooiste plekjes terecht! Gelukkig regende het niet zo hard meer en waagden we ons vervolgens op, de toch nog wel gladde, rotsen achter de watervallen. Erg mooi!