Palmiras

Vrijdag 11 november 2005

Rond half 1 ’s middags reden we uit Rioja vandaan. Op naar Palmiras, een dorpje midden in de sierra (= de bergen) van het Noorden. We hadden verwacht dat we er 7 uur over zouden doen, maar de reis duurde langer dan verwacht. De reis was schitterend! Hoe verder we de bergen in reden, hoe mooier het werd. Overal om ons heen groene bergen bezaaid met allerlei soorten cactussen. De weg leidde ons over de enige zandweg in de vallei en langs de Utcubamba-rivier. Een rivier vol met rotsen, watervallen en spuitfonteinen. Na ongeveer vier uur asfalt en vier uur met een snelheid van max. 20 km/u, vanwege de ontelbare gaten in de weg, arriveerden we om 21.00 u. in Palmira. We kwamen terecht in een heel ander klimaat dan we gewend waren in Rioja. Zo hoog in de bergen, 2000 m, koelt het flink af. We kregen een warme maaltijd voorgeschoteld, maar ondanks dat bleef ik het koud houden. Tja… wat wil je als er buiten geleefd wordt en de huisjes geen glas in de ramen hebben. We maakten kennis met verschillende jongeren uit het dorp en omliggende dorpjes. Erg gezellig! Vervolgens doken we het bed in dat voor ons was opgemaakt. Op een matras van stro en onder 4 dikke dekens zou ik het heerlijk warm krijgen en lekker kunnen slapen, werd er gezegd. Nou… wie mij een beetje kent raadt nu al dat ik het die nacht niet warm gehad heb. Wat was het koud zeg! Ondanks het feit dat ik met een aantal lagen kleding onder vier dikke dekens lag, bleef ik het koud houden. Een kruik was op dat moment meer dan gewenst! ;-)