Maandag 24 oktober: Tarapoto

Onze vakantie is inmiddels aangebroken. We zijn, na een 3 uur durende rit door de bergen, aangekomen in Tarapoto en genieten volop! ’t Is hier echt ontzettend mooi! We verblijven in een hotel net buiten de stad. ‘Puerto Palmeras’, een heerlijk hotel op een geweldige plek. Dit is echt weer heel iets anders als in het oerwoud of boven in de bergen. Daar moesten we het doen met water uit de rivier, een gat in de grond, een houten plank om op te slapen en een stompje kaarsvet waarmee een hele ruimte verlicht moest worden. Nu genieten we van een warme douche, toilet binnen, een heerlijk groot bed, een zwembad, een biljarttafel…etc. Zowel in de bergen als in het oerwoud heb ik genoten van de manier van leven en de omgeving, maar dit is toch ook wel weer een keer lekker hòòr! ;-)

Vanuit dit hotel worden verschillende trips/tours georganiseerd en daarnaast is er genoeg te doen op het terrein zelf. De paarden staan gezadeld… de mountainbikes staan klaar… de kano’s liggen in het water… Verschillende manieren om de prachtige vogels, apen en kaaimannen die hier leven te gaan bekijken.
Vanwege de hoge temperaturen hebben de hotelkamers geen glas in de ramen maar maya, een soort vliegengaas dat insecten en andere beesten buiten houdt. Vandaar dat we ’s avonds en ’s nachts, op ons terras of in bed, van de prachtige oerwoudgeluiden kunnen genieten. Afgelopen nacht zat er een hele groep apen in de boom voor onze kamer! Echt leuk!

Indianenstam ´Aguarunas´

Zondag 23 oktober: Aguarunas

Zondag 23 oktober
Vandaag zijn we naar de Aguarunas geweest. Een indianenstam hier vlak in de buurt. Het pad dat ons daar naar toe leidde liep dwars door de wildernis en werd steeds smaller. Doordat het flink regende was het ook af en toe even glijden, maar na onze avonturen in Rafael Belaunde kijken we nergens meer van op ;-).

Onderweg werden we opgeschrikt en opgehouden door een enorme modderstroom. Echt een verschrikkelijk eng gezicht. Met grote snelheid kwam er een enorme water- en modderstroom naar beneden met daarin complete bomen. De rivier die normaal (bijna) droog ligt trad nu buiten haar oevers en sleurde van alles mee. Niemand wist wat er gebeurd was. Omstanders vertelden dat er waarschijnlijk een meer boven in de bergen was doorgebroken. Dat zagen ze aan de soort en dikte van de bomen die naar beneden kwamen. Tot op heden is het nog niet helemaal duidelijk wat het geweest is, maar wel hebben we begrepen dat er een flink aantal huisjes is weggevaagd. Ook een jong gezinnetje uit de kerk is hun huisje, en alles wat ze hadden, kwijt. Ondanks de vele dode dieren is het aantal slachtoffers, voor zover bekend, beperkt.

Het was erg leuk om een kerkdienst van de indianenstam mee te maken. Ook al was er geen woord van te verstaan, omdat ze in hun eigen taal spraken.

22 oktober 2005

Alweer een schoolweek achter de rug. Ook hier vliegt de tijd. Omdat we vorig weekend in het oerwoud verbleven was er wat werk blijven liggen, waardoor we het de afgelopen week wat drukker hadden als anders. Maar goed, dat hoort er ook bij hè!?

Aankomende week hebben we vakantie. Veel van jullie hebben, zoals ik hoorde, de herfstvakantie er al op zitten, maar hier begint hij pas! Ook al valt hij hier midden in de lente... ;-) Morgen hopen we te vertrekken naar Tarapoto, een stad 3 uur rijden hiervandaan. Als ik de verhalen moet geloven is het daar ontzettend mooi en leuk. Toen we eind augustus daar aankwamen, na de binnenlandse vlucht vanuit Lima, heb ik al iets van de stad en de omgeving gezien, maar nu hebben we dus iets meer tijd om ervan te genieten. Misschien dat ik nog wel even een internetcafé induik om iets van me te laten horen... en anders spreek ik jullie volgende week wel weer.
Bedankt voor al jullie post die weer is aangekomen! ´t Blijft leuk! ;-)

Réwon, jouw kaart was echt heel leuk! Hij heeft een speciaal plekje gekregen hoor!

Gr.Hanneke

Rafael Belaunde...een dorp in het oerwoud

Afgelopen weekend zijn we met een aantal jongeren van de kerk, en met nog ongeveer 40 andere jongeren uit de omgeving, de jungle ingetrokken om daar drie dagen met elkaar bezig te zijn rondom het thema ‘communicatie zonder obstakels’. We hebben drie hele mooie en gezellige dagen gehad! De reis begon bij de kerk van Nueva Cajamarca in een combi, een busje gemaakt voor 9 personen, waar we gezellig met z’n 23-en ingingen ;-). Anne Marij en ik kregen een speciale plaats: samen voorin, zodat we een extra goed uitzicht hadden op de rijstvelden en al het mooie om ons heen. Na een kwartiertje rijden op de enige asfaltweg van de provincie, reden we een zandweg op, het avontuur kon beginnen! De kuilen en gaten in de ´weg´ werden steeds dieper, groter en modderiger. Al snel begonnen we ons af te vragen waar de combi zou stoppen. Maar nee, we glibberden lekker nog een tijdje door... Slippartijen, verzakkingen en aanrijdingen met andere combi´s schijnen er gewoon bij te horen als je het oerwoud in trekt. Af en toe moesten er een aantal uitstappen en een stuk gaan lopen, omdat we anders echt niet verder kwamen. OP een gegeven moment konden we niet meer verder: de weg hield op en we stonden voor een brede rivier. Daar zijn we overgevaren en begonnen we aan onze 2 uur durende wandeltocht dieper het oerwoud in. De bagage, althans...de zwaarste tassen met voedsel, werden op ezels en paarden gebonden en op die manier vervoerd naar de plaats van bestemming. Heerlijk dat we laarzen aanhadden, een beetje blubber maakte nu niet uit. Ik heb me echt verbaasd over de anderen die de tocht gewoon op blote voeten of slippertjes aflegden. We waren nog maar net op weg en het werd al donker. Hoewel de maan ons redelijk veel licht gaf om het pad te volgen, was het toch goed oppassen waar je liep. Uiteindelijk kwamen we op de plek van bestemming: Rafael Belaunde. Een dorpje dat alleen lopend bereikbaar is, geen stroom of stromend water heeft, maar wel heel aardige mensen die voor een onvergetelijk weekend zorgden! De jongens sliepen in de kerk, waar we elke dag een aantal bijeenkomsten hadden. Wij sliepen met de meiden in het gebouwtje van de zondagsschool. Op de zandvloer waren houten planken klaargelegd waar we op mochten slapen. Wij gringa´s, buitenlanders, hadden het voorrecht om op een soort matras te mogen slapen. Er waren er blijkbaar meer die het matras lekker vonden liggen, want ´s nachts werd ik wakker en merkte dat er aan allebei de kanten van het matras vijf hoofden lagen, van meiden die met z’n allen een paar planken deelden. Zaterdagmorgen werden we om 7 uur aan het ontbijt verwacht; een ontbijt bestaande uit enkele gekookte aardappels met een hompje kaas en rijstesoep is lang zo gek nog niet ;-). Het programma zat goed in elkaar en was erg leuk. Yukia, een van de groepsleiders, hielp me om de preken en praatjes een beetje te begrijpen, zo heb ik weer wat Spaans bijgeleerd. Het was wennen, maar tegelijkertijd ook erg heerlijk om je zo af en toe even lekker op te frissen in de rivier. Naderhand vroeg je je af of je er daadwerkelijk schoner op geworden was, maar ja... Op de terugweg hadden we heerlijk weer en heb ik dus echt kunnen genieten van de omgeving. We trokken langs een gebied dat met speciale palen was afgezet... een grens waar je echt niet overheen moest gaan, want de indianen die daar wonen worden er dan niet vriendelijker op! (Om het maar zachtjes uit te drukken) Verder zijn we een prachtige cobra-slang tegengekomen, gelukkig meer dood dan levend! Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar helaas heb ik daar geen tijd meer voor. De RD-lezers onder jullie zullen binnenkort waarschijnlijk meer over dit weekend lezen, want Merly, een meisje uit de kerk van Nueva Cajamarca, schrijft sinds kort op vrijdag (volgens mij één keer in de twee weken) een stukje voor de jongerenpagina.

Enkele foto´s

De kinderen hier hoepelen de hele dag door!

Veel van hen, en ook ouderen, zijn nog nooit het oerwoud uitgeweest

en kennen dus niets van de wereld.

Ze hebben nog nooit van hun leven een auto gezien!

De rivier naast het dorp Rafael Belaunde.

Hier moesten we ons dus enigszins opfrissen...

Anne Marij

De avontuurlijke rit met deze combi, waarin we met z´n 23en zaten, eindigde hier.

Vanaf hier moesten we nog 2 uur lopen... dieper het oerwoud in.

De eindeloze rijstvelden vlak voor het oerwoud

Van Harte GEFELICITEERD!!!

Lieve Peter,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
Geniet ervan... het is jouw dag!
´k Hoop dat m´n kaart op tijd is aangekomen en bel je na het weekend wel weer.
Liefs Hanneke

Hallo allemaal!

Mijn kleine vriendinnetje!

Donderdagmiddag 13 oktober, 16.15 u. De hoogtste tijd om weer eens iets van me te laten horen. ´t Gaat prima hier! Het regenseizoen is inmiddels aangebroken, wat betekent dat het overdag erg warm is en aan het eind van de middag of avond flink begint te regenen en onweren. Dan verandert de dikke laag stof en zand in een grote modderpoel. Vandaar dat we gisteren eerst maar eens laarzen aangeschaft hebben. Waarschijnlijk hebben we die aankomend weekend ook hard nodig, want dan hopen we het oerwoud in te trekken en zullen we ongetwijfeld vanalles tegenkomen. Na die flinke regen- en onweersbuien gaan de mensen hier massaal de straat op om de 1 1/2 cm. grote mieren, die dan uit de grond komen, te vangen. Even later ruikt het dan overal op straat naar gebakken mieren...een wat zoete geur. Of ze daadwerkelijk lekker zoet zijn zullen we binnenkort weten als we ze hebben gegeten bij hermano Carlos. Een erg aardige man die regelmatig even bij ons aankomt om te vragen hoe het gaat en of er nog werk voor hem is. Vanavond komt hij ook nog even klussen, want afgelopen zaterdag is er toch nog een gedeelte van het dak ingestort als gevolg van de aardbeving. Gelukkig liep ook dat goed af en ben ik blij dat het niet zo erg is geweest als in Pakistan het geval was.
Afgelopen maandagavond waren we uitgenodigd bij Richard en Grely. Zij zouden een typisch Peruaans gerecht voor ons maken en ons ophalen rond 18.00 u. We waren erg benieuwd en stond dus precies op tijd klaar. Hoewel we ondertussen wel hebben geleerd dat ´op tijd komen´ erg moeilijk is voor de mensen hier, vonden we het om 18. 45 toch wel heel gek dat we nog niet opgehaald waren. Ruim een uur later kwamen ze eraan lopen om te vertellen dat het etentje niet door kon gaan. Ach ja... een volgende keer dan maar weer!
Gisterenavond weer een typisch Peruaanse verjaardag meegevierd en morgen trekken we, zoals ik al zei, het oerwoud in. Ongeveer 2 uur lopen en waar we overnachten is me nog een raadsel. ´k Geloof dat we genoegen moeten nemen met een houten plank... Ik neem in ieder geval een deken en een klamboe mee en voor de rest gaan we wel zien hoe het daar is. ´t Gaat me dus niet lukken om even voor je verjaardag te bellen, Peter. Vandaar even een fotootje van ons allemaal hier: je ziet het ... we feesten gewoon een beetje met je mee hier in Peru. Van harte gefeliciteerd! Geniet ervan en van jouw weekendje weg! ´k Bel na het weekend nog wel even!
Liefs Hanneke

Ha allemaal!

Ik plaats even snel een kort berichtje...
Alles gaat hier prima! Bedankt voor al jullie leuke en lieve comments, mails en kaarten/brieven de afgelopen week. Het blijft leuk die te lezen!
Na ruim 6 weken heb ik eindelijk een internetcafé gevonden waar ze een computer (wel 1!!!) hadden staan waar ik een cd-rom in kon doen. Ik heb dus eindelijk wat foto´s kunnen branden...
Hierbij nog een foto van een klein jochie uit de bergen. Soms zou ik die kindertjes wel even mee willen nemen... Al is het alleen al om ze even te wassen of wat eten te geven!
Zoals ik zei, ik hou het kort vandaag en plaats binnenkort weer meer.
Gr. Hanneke



Linda... nog heel veel suc6 met je voorbereidingen! Ik zie dat je al een weblog hebt! Leuk...k ga je volgen! Wie weet overtref jij mijn verhalen wel! ;-) Tot spreeks!