Rafael Belaunde...een dorp in het oerwoud

Afgelopen weekend zijn we met een aantal jongeren van de kerk, en met nog ongeveer 40 andere jongeren uit de omgeving, de jungle ingetrokken om daar drie dagen met elkaar bezig te zijn rondom het thema ‘communicatie zonder obstakels’. We hebben drie hele mooie en gezellige dagen gehad! De reis begon bij de kerk van Nueva Cajamarca in een combi, een busje gemaakt voor 9 personen, waar we gezellig met z’n 23-en ingingen ;-). Anne Marij en ik kregen een speciale plaats: samen voorin, zodat we een extra goed uitzicht hadden op de rijstvelden en al het mooie om ons heen. Na een kwartiertje rijden op de enige asfaltweg van de provincie, reden we een zandweg op, het avontuur kon beginnen! De kuilen en gaten in de ´weg´ werden steeds dieper, groter en modderiger. Al snel begonnen we ons af te vragen waar de combi zou stoppen. Maar nee, we glibberden lekker nog een tijdje door... Slippartijen, verzakkingen en aanrijdingen met andere combi´s schijnen er gewoon bij te horen als je het oerwoud in trekt. Af en toe moesten er een aantal uitstappen en een stuk gaan lopen, omdat we anders echt niet verder kwamen. OP een gegeven moment konden we niet meer verder: de weg hield op en we stonden voor een brede rivier. Daar zijn we overgevaren en begonnen we aan onze 2 uur durende wandeltocht dieper het oerwoud in. De bagage, althans...de zwaarste tassen met voedsel, werden op ezels en paarden gebonden en op die manier vervoerd naar de plaats van bestemming. Heerlijk dat we laarzen aanhadden, een beetje blubber maakte nu niet uit. Ik heb me echt verbaasd over de anderen die de tocht gewoon op blote voeten of slippertjes aflegden. We waren nog maar net op weg en het werd al donker. Hoewel de maan ons redelijk veel licht gaf om het pad te volgen, was het toch goed oppassen waar je liep. Uiteindelijk kwamen we op de plek van bestemming: Rafael Belaunde. Een dorpje dat alleen lopend bereikbaar is, geen stroom of stromend water heeft, maar wel heel aardige mensen die voor een onvergetelijk weekend zorgden! De jongens sliepen in de kerk, waar we elke dag een aantal bijeenkomsten hadden. Wij sliepen met de meiden in het gebouwtje van de zondagsschool. Op de zandvloer waren houten planken klaargelegd waar we op mochten slapen. Wij gringa´s, buitenlanders, hadden het voorrecht om op een soort matras te mogen slapen. Er waren er blijkbaar meer die het matras lekker vonden liggen, want ´s nachts werd ik wakker en merkte dat er aan allebei de kanten van het matras vijf hoofden lagen, van meiden die met z’n allen een paar planken deelden. Zaterdagmorgen werden we om 7 uur aan het ontbijt verwacht; een ontbijt bestaande uit enkele gekookte aardappels met een hompje kaas en rijstesoep is lang zo gek nog niet ;-). Het programma zat goed in elkaar en was erg leuk. Yukia, een van de groepsleiders, hielp me om de preken en praatjes een beetje te begrijpen, zo heb ik weer wat Spaans bijgeleerd. Het was wennen, maar tegelijkertijd ook erg heerlijk om je zo af en toe even lekker op te frissen in de rivier. Naderhand vroeg je je af of je er daadwerkelijk schoner op geworden was, maar ja... Op de terugweg hadden we heerlijk weer en heb ik dus echt kunnen genieten van de omgeving. We trokken langs een gebied dat met speciale palen was afgezet... een grens waar je echt niet overheen moest gaan, want de indianen die daar wonen worden er dan niet vriendelijker op! (Om het maar zachtjes uit te drukken) Verder zijn we een prachtige cobra-slang tegengekomen, gelukkig meer dood dan levend! Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar helaas heb ik daar geen tijd meer voor. De RD-lezers onder jullie zullen binnenkort waarschijnlijk meer over dit weekend lezen, want Merly, een meisje uit de kerk van Nueva Cajamarca, schrijft sinds kort op vrijdag (volgens mij één keer in de twee weken) een stukje voor de jongerenpagina.