Lieve allemaal,
´k Ben blij dat ik jullie met dit bericht weer even kan laten weten dat het hier allemaal prima gaat na de best wel zware aardbeving van afgelopen zondagavond.Eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven…t was zo apart! Maar goed…laat ik met het begin beginnen: het weekend in de bergen!

We verbleven in Gombia, een klein dorpje in Noord-Perù op 3000 m hoogte. Het klimaat was er hel anders dan in Rioja, ondanks het feit dat het maar 3 uurtjes rijden was. Overdag was het heerlijk zoning weer, maar ´s avonds en ´s nachts koelde het behoorlijk af. Ik was blij dat ik een extra deken mee had genomen! Het was er echt ontzettend mooi! Zaterdagmiddag hebben we de oude kaasfabriek van het dorp bezocht en mochten we proeven van allerlei queso Holandes. Echt grappig…Hollandse kaas made in Perù! Daarna zijn we verder de bergen in getrokken en kwamen we de mooiste watervallen tegen. Geweldig! Eenmaal terug in het hotel heb ik genoten (!) van een koude douche, want ik zat onder een dikke laag stof van de reis. Er werd ons al snel een groot bord met gebakken forel voorgeschoteld. De meesten van jullie weten dat ik absoluut geen vis lust, maar ja….uit beleefdheid toch maar opgegeten! Een extra knauw en de gedachte aan m´n vader die er ontzettend van zou genieten gaven me de moed om eraan te beginnen! ;-) Ach… t was eigenlijk nog best te eten…net zoals de cavia die ik vorige week voorgeschoteld kreeg. Na een paar happen ga je zo´n gebakken caviahuid wel erg lekker vinden!
Zondag gingen we om 9.00 u. richting de kerk…de kerk aan de rivier. Met ongeveer 40 gemeenteleden begonnen we aan de 3 km lange afdaling. Steile hellingen af…over hekken en prikkeldraad… tussen grazende stieren door….en dat met de gitaar in de hand. Die oude mannetjes en vrouwtjes van in de 90 liepen net zo vrolijk en vlug mee…echt grappig! Toen we eenmaal bij de rivier waren aangekomen zochten we allemaal een grote steen op en begon de dienst. Echt een heel bijzondere ervaring! Zittend op een steen… heerlijk in de zon… m´n benen in het water…. luisterend naar de preek van Jan en het gezang van de mensen. Dat beleef je niet vaak! Aan het einde van de dienst werden er twee oude mannetjes en drie jonge kinderen gedoopt in de rivier, nadat zij hadden geantwoord op de vragen die Jan hen gesteld had. Ook warden Anne Marij en ik gevraagd om een lied voor hen te zingen. ´t Was echt super!
De terugweg naar het dorp duurde iets langer dan de heenweg, maar was er niet minder mooi op! Samen met de hulpdominee heb ik een oud vrouwtje naar boven getrokken, hoewel ze eerst niet van hulp wilde weten. Als afsluiting aten we gezamelijk wat in het restaurant en zijn we vervolgens weer naar het hotel gegaan om onze koffers te pakken en weer richting Rioja te gaan.We moesten immers nog drie uur rijden en wilden een beetje op tijd thuis zijn. Zeker toen het flink begon te regenen…
Thuisgekomen weer snel onder de douche gesprongen om de dikke laag stof van me af te spoelen. Veel van jullie vragen me of ik het wel red met alleen koud water, maar geloof me…je bent blij dat er water, want dat is hier niet de normaalste zaak van de wereld. En dat het koud is neem je dan graag voor lief! Trouwens… een pannetje warm water als voetenbad doet ook wonderen hoor!
We zaten ´s avonds nog maar net in onze woonkamer koffie te drinken en wat te kletsen, toen plotseling alles begon te schudden. Ik wist echt niet wat er gebeurde… t was er zomaar ineens… De kaarten vielen van de muur, schilderijen gingen heen en weer… kopjes vielen om… echt alles bewoog! Ik riep naar Anne Marij: ´Een aardbeving…snel…doe wat ik zeg en kom achter me aan! Ik blies de kaarsjes uit en probeerde zo snel mogelijk de achtertuin in te rennen. Ik dacht dat Anne Marij achter me aan kwam, maar dat bleek later niet het geval te zijn. De stroom viel uit dus alles was pikdonker. Ik zag niets en voelde vanalles tegen me aan vallen, maar uiteindelijk lukte het me toch om kruipend de achterdeur te bereiken. Ik wist dat ik onder het afdak vandaan moest gaan en dat ik 5 meter verder veilig in de tuin zou zijn. Daar zou er tenminste niets op me kunnen vallen. Maar ik wilde niet verder zonder Anne Marij, want zij was nog nergens te bekennen. Ik riep haar maar hoorde en zag niets. Gelukkig kon ik rustig blijven en vertelde ik waar ik zat en dat ze direct naar mij toe moest komen. Ik was nog niet uitgesproken of ik hoorde iets instorten…t was zo dichtbij, dat ik bang was dat ik bedolven zou raken. Wat er instortte wist ik om dat moment nog niet, maar ik wist wel dat ik zo snel mogelijk Anne Marij uit het huis moest gaan halen. Snel strompelde ik terug naar binnen en trok Anne Marij mee naar de voordeur. We moesten de straat op! De tuin in durfde ik niet meer, want daar was al iets ingestort en kraakte het gevaarlijk. Op straat zijn we neergezakt en hebben met onze armen over ons hoofd gewacht tot het over was. Toen het over leek te zijn zei ik tegen Anne Marij dat ze moest blijven zitten totdat ik terug was. Zelf ging ik snel even naar binnen om de zaklamp te halen, de stekkers uit het stopcontact te trekken en te kijken wat er ingestort was. ´k Was blij dat we een vast plekje voor de zaklamp hadden bedacht, want dat kwam nu zeer goed uit! Ik strompelde weer de straat op en zag dat Jan en Osiel (de bewaker van onder andere ons huis) er inmiddels ook waren. Ook zij waren hevig geschrokken! Zo erg was in 14 jaar niet geweest. Samen met Osiel heb ik de waardevolle spullen uit huis gehaald en de boel goed afgesloten. Vervolgens zijn we naar het huis van Jan en Jeanette (aan de overkant van de straat) gegaan. Daar zijn we met z´n allen op de bank gaan zitten om een beetje bij te komen. We zouden voorlopig niet naar bed gaan, dus hebben we er maar gelijk een gezellig avondje van gemaakt met chips, hollandse kaas, inca-cola en wijn. Toen we de wereldontvanger aanzetten, hoorden we dat het epicentrum 100km van Moyobamba (een stad hier vlakbij) was en dat de beving een kracht van 7,5 op de schaal van Richter en 1,5 minuut (leek veel langer) geduurd had! Als je dat hoort, ben je zo dankbaar dat niemand van ons iets is overkomen. Net voordat alles begon te schudden hadden we nog gezongen: ´Ik dank U voor dit wonder Heer´, dat U mijn leven kent en wat er ook gebeuren zal, dat U steeds bij mij bent!´ Het was bijzonder om op zo´n moment te mogen merken dat God heel dichtbij was!
We hebben de afgelopen twee nachten in het huis van Jan en Jeanette geslapen, de deuren van het slot omdat we nog een naschok konden verwachten, gelukkig is die nog niet gekomen. Wel hadden we gisteren het grootste gedeelte van de dag geen elektriciteit, geen water en geen brood, omdat de bakker geen elektriciteit had. En wat bleek, vanmorgen hadden we ook geen kippen meer... de buren hadden hun kans, nu de muur was ingestort, waargenomen toen wij er vannacht niet waren en hadden onze kippen bij hen in de tuin gezet. Dus hebben we, voordat vanmorgen de school begon eerst maar even de kippen teruggehaald.
We zijn gisteren maar weer zo gewoon mogelijk met de school begonnen, wel wat later omdat we eerst uitslapen op het programma hadden staan, na zo´n rare nacht. Het is voor de kinderen wel wat moeilijker om zich te concentreren, maar dat is logisch... zij wisten ook niet wat ze meemaakten toen ze ineens met een hoop geschreeuw uit bed werden gesleept en hun huis heen en weer zagen gaan...
Tja…dat was in het kort even wat ik heb meegemaakt dit weekend.
Ik hoop dat het met jullie in Nederland heel goed met jullie gaat. Heel erg bedankt voor jullie berichten en post. Hoewel ik me al best wel thuisvoel in Perú, is het soms heerlijk om met jullie post en emails weer even thuis te zijn in Nederland...

Saludos!
Hanneke

PS: k zie dat er iets mis is gegaan met het plaatsen van de foto´s. Een paar keer te veel...

Nou... t is dus per ongeluk gegaan. Niet dat ik het zo erg vind hoor, want morgen komt er al weer een nieuwe! Ben allang blij dat ik er niet onderlag! ;-)