2 januari, Machu Picchu
Machu Picchu
’t Was vandaag weer vroeg dag… om 4.15 u. ging de wekker en sprongen we uit bed. Vandaag zouden we naar de Machu Picchu gaan. De Inca-schuilplaats in de bergen, die tot 1911 was afgesloten van de buitenwereld.
Rond 5.00 u. zaten we aan het ontbijt; aten snel want om 5.30 u. zouden we opgehaald worden door Antonio. Helaas… om 5.30 u. geen Antonio…en om 6.00 u. was hij ook nog nergens te bekennen. We begonnen al zenuwachtig te worden, want van een medewerkster van het reisbureau hadden we gehoord dat laatste trein naar de Machu Picchu om kwart over 6 ging. We zagen in onze gedachten de tour al aan onze neus voorbij gaan. Tegen half 7 stapte ‘Listen’ (Antonio’s stopwoord) eindelijk binnen. ‘Listen…listen...no problem…don’t worry about the money!’ Hij bracht ons naar de bus, die na ruim twee uur rijden op het treinstation van Ollantaytambo afzette. Daar stapten we in de trein (Inca-trail) naar Agua Calientes, het dorpje vlak voor Machu Picchu. Vanuit dit dorp reden we nog zo’n twintig minuten met de bus naar boven. De rondleiding bij de Machu Picchu begon met een enorme klimtocht en leidde ons naar een spaans- en engels sprekende gids. Hij vertelde ons veel over deze geweldige plek. Helaas was het erg mistig en hebben we niet alles even goed kunnen zien. Af en toe trok het even weg en konden we toch nog wat aardige foto’s schieten. Rond 15.15 u. deelde de gids bonnen uit waarmee we konden gaan lunchen in het restaurant in Agua Calientes. Helaas… voor ons was er geen bon bij… terwijl we Antonio er toch voor betaald hadden. De gids was zo vriendelijk Antonio even te bellen en afgesproken werd dat wij gewoon konden gaan eten en dat wij ’s avonds terugbetaald zouden worden door ‘Listen’ himself.
Om precies 16.20 u. vertrok de trein weer in de richting van Ollantaytambo. We aten snel onze lunch en doken nog even de arteseniamarkt (vol souvenirs) in. Marielle en ik zagen twee heel leuke schaakborden van de Inca’s en Spanjaarden en begonnen driftig te onderhandelen met de vrouw achter de kraam. Hierdoor misten we bijna de trein…;-( We hebben nog nooit zo hard gerend, hè sis!?!
De rit met de trein terug naar Ollantaytambo was prachtig. Daar aangekomen stapten we in de bus terug naar Cuzco. Het was al donker en daardoor zagen we jammergenoeg niets van de omgeving. Na ongeveer een uur begon de bus heel gek te doen en zakten we langzaam achteruit de berg af. Doordat het zo donker was, wist niemand waar we waren en wat er precies aan de hand was. ’n Beetje angstig was het wel, maar gelukkig werd al snel duidelijk dat het er iets kapot was aan de versnellingsbak van de bus. Dat werd dus wachten op een andere bus die ons zou komen ophalen…’t kon wel ruim een uur duren voordat die er was… En ’t was zo koud!!! We hadden het geluk dat Jan even een luchtje ging scheppen en kon regelen dat wij drieën met een voorbijgaande bus mee konden rijden. Rond 22.00 u. kwamen bij ons hotel waar we onder een warme douche stapten om te ontdooien en vervolgens lekker het bed indoken. We hadden echt geluk gehad, want later hoorden we dat de rest van de groep pas rond middernacht was opgepikt.
’t Was vandaag weer vroeg dag… om 4.15 u. ging de wekker en sprongen we uit bed. Vandaag zouden we naar de Machu Picchu gaan. De Inca-schuilplaats in de bergen, die tot 1911 was afgesloten van de buitenwereld.
Rond 5.00 u. zaten we aan het ontbijt; aten snel want om 5.30 u. zouden we opgehaald worden door Antonio. Helaas… om 5.30 u. geen Antonio…en om 6.00 u. was hij ook nog nergens te bekennen. We begonnen al zenuwachtig te worden, want van een medewerkster van het reisbureau hadden we gehoord dat laatste trein naar de Machu Picchu om kwart over 6 ging. We zagen in onze gedachten de tour al aan onze neus voorbij gaan. Tegen half 7 stapte ‘Listen’ (Antonio’s stopwoord) eindelijk binnen. ‘Listen…listen...no problem…don’t worry about the money!’ Hij bracht ons naar de bus, die na ruim twee uur rijden op het treinstation van Ollantaytambo afzette. Daar stapten we in de trein (Inca-trail) naar Agua Calientes, het dorpje vlak voor Machu Picchu. Vanuit dit dorp reden we nog zo’n twintig minuten met de bus naar boven. De rondleiding bij de Machu Picchu begon met een enorme klimtocht en leidde ons naar een spaans- en engels sprekende gids. Hij vertelde ons veel over deze geweldige plek. Helaas was het erg mistig en hebben we niet alles even goed kunnen zien. Af en toe trok het even weg en konden we toch nog wat aardige foto’s schieten. Rond 15.15 u. deelde de gids bonnen uit waarmee we konden gaan lunchen in het restaurant in Agua Calientes. Helaas… voor ons was er geen bon bij… terwijl we Antonio er toch voor betaald hadden. De gids was zo vriendelijk Antonio even te bellen en afgesproken werd dat wij gewoon konden gaan eten en dat wij ’s avonds terugbetaald zouden worden door ‘Listen’ himself.
Om precies 16.20 u. vertrok de trein weer in de richting van Ollantaytambo. We aten snel onze lunch en doken nog even de arteseniamarkt (vol souvenirs) in. Marielle en ik zagen twee heel leuke schaakborden van de Inca’s en Spanjaarden en begonnen driftig te onderhandelen met de vrouw achter de kraam. Hierdoor misten we bijna de trein…;-( We hebben nog nooit zo hard gerend, hè sis!?!
De rit met de trein terug naar Ollantaytambo was prachtig. Daar aangekomen stapten we in de bus terug naar Cuzco. Het was al donker en daardoor zagen we jammergenoeg niets van de omgeving. Na ongeveer een uur begon de bus heel gek te doen en zakten we langzaam achteruit de berg af. Doordat het zo donker was, wist niemand waar we waren en wat er precies aan de hand was. ’n Beetje angstig was het wel, maar gelukkig werd al snel duidelijk dat het er iets kapot was aan de versnellingsbak van de bus. Dat werd dus wachten op een andere bus die ons zou komen ophalen…’t kon wel ruim een uur duren voordat die er was… En ’t was zo koud!!! We hadden het geluk dat Jan even een luchtje ging scheppen en kon regelen dat wij drieën met een voorbijgaande bus mee konden rijden. Rond 22.00 u. kwamen bij ons hotel waar we onder een warme douche stapten om te ontdooien en vervolgens lekker het bed indoken. We hadden echt geluk gehad, want later hoorden we dat de rest van de groep pas rond middernacht was opgepikt.
posted by Hanneke at 3:19 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home