3 januari 2006

4 januari 2006

Om 7.00 u. stond er al een combi voor ons hotel op ons te wachten. Hij bracht ons naar de haven, waar we met ongeveer 25 andere toeristen met de boot de tocht over het Titicacameer (opp. 8000 m2)aanvingen. Het Titicacameer is het hoogstgelegen bevaarbare meer ter wereld, op de grens van Perú en Bolivia. Zo vroeg in de ochtend was het nog behoorlijk somber en koud, maar zoals ons al verteld was kwam rond 9.00 u. de zon op en genoten we de rest van de dag van een heerlijk zonnetje. Tijdens een tussenstop, op twee van de vele drijvende rieteilanden (Islas de los Uros), hoorden we hoe het de jaren door op deze eilanden is geweest. De drijvende eilanden van riet zijn genoemd naar de indianen die erop wonen. Volgens overleveringen hadden de Uro-indianen zwart bloed dat hen in staat stelde de ijskoude nachten op het water te overleven en dat hen beschermde tegen verdrinking. De indianen die tegenwoordig op de eilanden leven, zijn afstammelingen van de Uro-, Aymara- en Inca-indianen. Men leeft er van vis, vogels en waterplanten. Totora-riet is het belangrijkste element in hun leven. Dat gebruiken ze voor het bouwen van huizen, scholen en voor het onderhoud van de eilanden. De bodems van de rieteilanden verrotten namelijk op den duur in het water en worden daarom van bovenaf steeds van nieuwe lagen voorzien. De zachte wortels van het riet worden gegeten en ook wij mochten ervan proeven.
Na een klein tochtje in een rieten boot, zaten we ruim 2 uur op de (motor)boot naar het eiland Taquile. Een geweldig mooi eiland met een heel traditionele cultuur. Op dit voormalige gevangeniseiland wonen vakbekwame wevers, waarbij allerlei kleurige kledingstukken en artikelen van alpaca- wol (alpaca is een kleine lama)te koop waren. De patronen en ontwerpen ervan geven de maatschappelijke positie of de burgerlijke status van de drager aan. Zo breiden de mannen hun eigen muts; een hele bewerkte rode muts gaf aan dat ze getrouwd waren en een rood-bewerkte muts met een witte punt betekende dat hij nog niet getrouwd was.
Het was een schitterend en rustig eiland vanwaar we zelfs de bergen van Bolivia konden zien. Het avondeten genoten we weer rond de grill, in hetzelfde restaurantje als gisteren. Jan vermaakte zich met de kerstverlichting die nog ophing en Marielle vroeg op een wel heel speciale manier om de rekening: ‘de bonita por favor!’ Nadere toelichting willen zij vast wel geven… ;-) We hadden in ieder geval lol en avond van de bediening kon ook niet meer stuk.